Nokhodsiaah::::نخودسياه

نیستی

2010-04-13T14:10:00.001+04:30

مشت به جان می کوبیدم و سر به ساحل
و می نوشتم به روی تمام صخره ها
هر کجا می روی برو
ولی فقط باش

یادت هست؟
نیستی

!هی رفیق

2009-05-07T15:38:00.004+04:30

هی
!تو که دلم پیشته هنوز
می خواستی بری و رفتی
واسه این که خوش باشی با همسفرت
!درم بستی پشت سرت
فکر نکنی که تا ابد دنیا به کامت می مونه
عروسکای قصه رو
دستای تو می رقصونه
ته ته جاده حتما می ره سمتی که تو رو از من نگیره
فکر چشمای سیاهتو کردی؟

پست شب عید

2009-03-16T11:55:00.001+03:30

یه شاعر چقدر می تونه جونور باشه که بگه:ا
می خواستم بت بگم، چقدر پریشونم
دیدم خودخواهیه، دیدم نمی تونم
تحمل می کنم بی تو به هر سختی
به شرطی که بدونم شا د و خوشبختی

به شرطی بشنوم دنیات آرومه
که دوستش داری، از چشمات معلومه
یکی اونجاست شبیه من، یه دیوونه
که بیشتر از خودم قدرت رو می دونه

چیکار کردی که قلبم به خاطر تو بی رحمه
تو می خندی، چه شیرینه "گذشتن"، تازه می فهمم

تورو می خوام، تموم زندگیم اینه
دارم می رم، ته دیوونگیم اینه
نمی رسه به تو حتی صدای من
تو خوشبختی ، همین بسه برای من

نفرین به سفر

2008-10-26T12:07:00.000+03:30

مسافرت خیلی وقتا خیلی چیزا و خیلی کسا رو از یادت می بره!
آلبومتو با خودت ببر سفر! خیلی به دلت مطمئن نباش!

بی تو با تو بودن

2008-10-11T13:06:00.000+03:30

اگه بی تو تنها گوشه ای نشستم

تویی تو وجودم بی تو با تو هستم

اگه سبز سبزم تو هجوم پاییز

ذره ذره ی من از تو شده لبریز

ای همیشه همدم واسه درد دلهام

عطر تو همیشه جاری تو نفسهام

ای که تار و پودم از یاد تو بی تاب

با منی ولی باز دوری مثل مهتاب

بی تو با تو بودن شده شب و روزم

بی تو اما یادت با منه هنوزم

تویی توی حرفام تویی تو نفسهام

ولی جای دستات خالیه تو دستام

من به شوق و یاد بارون زنده ام و پژمرده نمیشم

تشنه ی یک قطه ام اما سرد و دل آزرده نمیشم

سخته وقتی تو غزل هام از من و تو واژه ای نیست

سخت بی تو با تو بودن سخته اما چاره ای نیست

بی تو با تو بودن شده شب و روزم

بی تو اما یادت با منه هنوزم

تویی توی حرفام تویی تو نفسهام

ولی جای دستات خالیه تو دستام

(گروه آریان)

حیف از تو گل

2008-09-15T13:58:00.002+04:30

گفتی تو هم به مجلس اغیار می روی

اغیار خود منم تو پی یار می روی

بی خار نیست گر چه گلی در جهان ولی

حیف از تو گل که خود عقب خار می روی

ای نو عروس پرده نشین خم شراب

گفتم که خود به خانه ی خمار می روی

احرام بسته ای و حرامت نمی کنم

دل داری و بکعبه ی دلدار می روی

باری خیال خود به پرستاری ام گذار

ای ناطبیب کز سر بیمار می روی!ب

یعقوب بینوا نه چو جانت عزیز داشت؟

آخر چه یوسفی که به بازار می روی

این بار غم کمر شکن است ای دل از خدا

یاری طلب که زیر چنین بار می روی

گیرم مسیح آیت منصور رایتی

ای دل نگفتمت که سر دار می روی

این آخرین غزل به خداحافظی بخوان

ای بلبل خزان که ز گلزار می روی

دیگر میا که وعده ی دیدار ما به حشر

آنهم اگر به وعده ی دیدار می روی

دنبال تست آه دل زار من، برو

آهسته رو که سخت دلآزار می روی.ب

زمستون

2008-01-27T15:16:00.000+03:30

تن عريون باغچه چون بيابون

درختا با پاهای برهنه زير بارون

نميدونی تو که عاشق نبودی

چه سخته مرگ گل برای گلدون

گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهانه

واسه هم قصه گفتن عاشقانه

چه تلخه چه تلخه

بايد تنها بمونه قلب گلدون

مثل من که بی تونشستم زير بارون

زمستون

برای تو قشنگه پشت شيشه

بهاره زمستونها برای تو هميشه

تو مثل من زمستونی نداری

که باشه لحظه چشم انتظاری

گلدون خالي نديدي

نشسته زير بارون

گلای کاغذی داری تو گلدون

تو عاشق نبودی

ببينی تلخه روزهای جدايی

چه سخته چه سخته

بشينم بی تو با چشمای گريون

هی...هی

2007-12-16T01:21:00.000+03:30

روزگار اما وفا با ما نداشت!ا

طاقت خوشبختی ما را نداشت !ا

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت!ا

بی گمان از مرگ ما پروا نداشت!ا

آخر این قصه هجران بودو بس!ا

حسرت و رنج فراوان بودو بس !ا

یار ما را از جدایی غم نبود!

در سرش مجنون عاشق کم نبود !ا

بر سر پیمان خود محکم نبود!ا

سهم من از عشق جز ماتم نبود!ا

با من دیوانه پیمان ساده بست!ا

ساده هم آن عهد و پیمان را شکست!ا

بی خبر پیمان یاری را گسست!ا

این خبر ناگه پشتم را شکست!ا

آن کبوتر عاقبت از بند رست!ا

رفت و با دلدار دیگر عهد بست!ا

از غمش با دودو دم همدم شدم!ا

باده نوش غصه او من شدم!ا

مست و مخمور و خراب از غم شدم!ا

ذره ، ذره آب گشتم ! کم شدم!ا

عشق من از من گذشتی خوش گذر!ا

بعد از این حتی تو اسمم را نبر!ا

آخر این یکبار از من بشنو پند!ا

بر منو بر روزگارم دل نبند!ا

گرچه آب رفته باز آید به رود!ا

ماهی بیچاره اما مرده بود!ا

بعد از این هم آشیانت هر که هست!ا

باش با او ، یاد تو ما را بس است........!ا

داغ شقایق

2007-12-06T00:50:00.000+03:30

دیدی یه عمر شد ننوشتنم؟ یه عمر شد و نرفتی از دلم. یه عمر...چطور می تونی؟یه عمره گریه می کنم و می خندی. چطور می تونی یه عمر این همه سنگدل باشی. چطور می تونی یه عمر رو بگذاری و بگذری؟ نا امیدم نمی تونی بکنی. ساده ام عین کف دستت. نا امیدم نمی تونی بکنی. شاید دق کنم اما نا امید نمی شم. این خیلی سخته گل من

دارم از یاد تو میرم
گل من کاری بکن
شاید از غصه بمیرم
گل من کاری بکن

امون از این عشقی که عاشقم نیست
امون از این گل که شقایقم نیست
امون از این یار نفس بریده
امون از این بغضی که هق هقم نیست

خراب شدی رو سر آرزو هام
تاوان این عشقو من از تو می خوام
رفتی و دیدی پرپرت نکردم
مثل خودم در بدرت نکردم
فقط...
حرفتو خوندم و چشمام و بستم
از حال و روزم خبرت نکردم
آره...
حرفتو خوندم و
چشمامو بستم
با یه باغبون غریبه باورت نکردم

سوختم و دل به کسی ندادم
تو سایه ات رو تاج سرم نکردی

پايان

2006-08-26T00:21:00.000+03:30

دلم داره مي ميره
ببخشيد نخود سياه رو
اگه گاهي زياد حرف زد و گاهي حرف زيادي زد
اگه نمرد، بعد از اين روي آب مي نويسم
اگه مرد، دنيا قشنگ تر نمي شه
خدايا! تو هم ببخش كه بهت گاهي بد و بيراه گفتم
شايد ديگه فرصتي نباشه كه ازت عذر بخوام
پس با همين يكي ببخش
معذرت مي خوام خدا! خوب شد؟ا
من اما صبر مي كنم كه تو عذر خواهي كني، جبران كني، و سامون بدي همه ي خرابكاري هاتو
زندگي رو كردي برزخ بعدش كوير بعدش بهشت بعدش سراب . اگه مي خواي ببخشمت بشين و نگاه كن، چوب لاي چرخم نذار. مي خوام سرابت رو بهشت كنم. ببين ، شايد تو هم ياد بگيري
گُل من! حالا تو مواظب من باش. يه كم فقط. تا وقتي كه از پس اين خرابكاريِ اون بالاسري بر بيام
مي خوام كه بتونم
بخواه كه بتونم
من ديگه اينجا نيستم

دلخنده

2006-08-22T20:24:00.000+03:30

وقتي سرحالي و همه ازت انرژي مي گيرند و روزشون قشنگ ميشه كسي نميفهمه كي مياي و كي ميري . كافيه يه روز تو خودت باشي همچين مشكوك و غريب به نظر مياي كه غريبه ها هم مي پرسن چته و مي خوان اوضاع رو درست كنند. حالا خدا نكنه كه ديگه خيلي خراب باشي. در عين حال نخواي به همه دردتو بگي. هر حدسي بخوان مي زنن و بعدش هم نسخه مي پيچنا
امروز يكيشون مي گفت « دنبال كسي برو كه خنده رو رو لبت ميشونه » نمي دونه كه من حتي وقتي كه اشك تو چشمامه ، يكي رو دارم كه خيالش باعث ميشه كه قلبم لبخند بزنه.من فقط يه بار زندگي مي كنم. نمي خوام فرداي زندگي حسرت بخورم. نمي خوام. مي خوام جايي برم كه دلم مي خواد برم. اوني باشم كه دلم مي خواد باشم. اوني رو داشته باشم كه دلم مي خواد داشته باشم. و مي خوام قلبم اينقدر بخنده كه شيرين ترين زندگي رو داشته باشم. اونقدر اميدوار باشم كه هميشه چشمام حتي از پشت اشك هم بخندند. ا
ديدي حق دارم بترسم. من فقط يه بار زندگي مي كنم آخه
دلم مي خواد بهترينم رو از خاطراتم بگيرم و بغلش كنم. دلم خيلي تنگ شده براش. از خاطراتم؟ نه فقط از اونا! از فردا. ا

********

به من گفتي صدات نزنم اون طوري كه هميشه ميزدم. چه فرقي مي كنه؟ مهم تويي كه هموني
پرده ي دوم رومئو و ژوليت رو يادته؟
ميگه «آخر نام را كدام منزلت است؟
حقيقتي كه آن را گُل مي ناميم، با هر نام ديگر، همين رايحه ي خوش را به مشام مي رساند»ا

ترس من

2006-08-21T00:24:00.000+03:30

من مي ترسم
ترس عامل هرآنچه اين روزها انجام ميدهم و يا انجام نمي دهم شده است
ترس از «هيچ» شدن، «هيچ» داشتن، «هيچ» نداشتن.ا
من مي ترسم
ترس از بهترين بودن و ماندن ، وقتي به «هيچ» دردي نمي خورد اين بهترين بودن
وقتي «هيچ» به كار او كه بهترينش شدي نمي آيي
خدايا مي ترسم به «به جز مني» قانعش كني. خدايا از تو هم مي ترسم
من مي ترسم

سكوت پنجره ها

2006-08-18T12:09:00.000+03:30

سكوت كردم و گفتي به خانه ات برگرد
به عصر ساده ي بعد از جوانه ات برگرد
خيال ميكني از من جوانه مي ماند؟ا
براي بودنم آيا بهانه مي ماند؟ا
قسم به حضرت چشمت عبور مي كشدم
...كه اشتياق رسيدن به گور مي كشدم ا
مرا بگو كه به يادت هزار پاره شدم
اسير پنجه ي قهر غمي دوباره شدم
دو باره بارش باران به حال باور من
هزار مساله اما اگر ...كه در سر من
سكوت پنجره ها را به فال من بنويس
تمام درد قفس را به بال من بنويس
تو در حوالي كوچي نگو كه مي ماني
نگو به فكر زميني به فكر باراني
نگو به آخر دنيا نمي رسد دل من
نگو! خبر كه نداري كجاست مشكل من!ا
من از شروع دو چشمت اسير پايانم
اسير بارش دردي به شكل بارانم
شكوه مردن من را ببين و قصه بگو
و ضربه خوردن من را ببين و قصه بگو
نگو به خاطر يك اتفاق ساده شكست
عزيز من بنويس از خيال جاده شكست
بگو كه شاعر و تنها شبيه پنجره بود
بگو كه عاشق باران سكوت پنجره بود

تنبل پاشو

2006-08-18T12:08:00.000+03:30

آهاي!ا
بيدار شو
برو بشين سر جاي خودت. كار دنيا رو خودت بگير تو دستت. گرفتي خوابيدي يه عوضي رفته نشسته سر جات داره عوضي خدايي مي كنه
گاهي آرزو مي كنم دنيا به جاي تو، يه مادر داشت. مادرا هيچوقت اين جور مواقع خواب نمي مونن.
با توام
بيدار ميشي يا ...ا
بخونم فاتحتو؟ا

برزخ

2006-08-16T00:59:00.000+03:30

فكر همه جا رو كرده بودم.حتي اينجا رو.اما هيچ وقت اينجا نبودم. خيلي غير منتظرست.اصلا نه انگار كه فكر اينجارو هم كرده بودم.
چشمام مي سوزن. سرم 2 روز تمومه كه درد مي كنه. لبام ترك خوردن. همه دهنم زخم شده.
گره افتاده در كارم
به خود كرده گرفتام
گفته بودم منو سر لج نندازه، اما انگار از كل كل خوشش مياد
همه ي اينا كه گفتم هست، اما يه چيز ديگه هم هست كه سرپا نگهم داره. بزرگتر از همه ي اين شوخي هاي تلخ زندگي . دلي كه به عشق گُلي گرمه.
هميشه وقتي كه انتظارشو نداري اتفاق ميافته. ميگن اينطوريه. قديما ديده بودم كه اينطوريه. خدايا! يادم بنداز

شوخی

2006-08-09T00:59:00.000+03:30

خدایا! تو چرا ؟ غریب غربا و دوست و آشنا که سر به سرم می ذارن حوالشون میدم به تو. تو که شوخیت گرفته باهام چی کارت کنم؟ا
تورو به خودت قسم میدم که ببینی که دارم ذره ذره آب می شم. جنبه ی این همه شوخیتو ندارم به خودت قسم. بیشتر دوستم داشته باش.حالا که اون زندگیمه اینهمه سنگ جلو پام ننداز.به دستش میارم حتی اگه تو نخوای. من از تو لجباز ترما.ا
شبت بخیر

مرمر

2006-08-02T01:57:00.000+03:30

توي يه موزه ي معروف كه با سنگ هاي مرمر كف پوش شده بود, مجسمه بسيار زيباي مرمريني به نمايش گذاشته شده بودند كه مردم از راه هاي دورو نزديك واسه ديدنش به اونجا مي اومدن. ا
و كسي نبود كه اونو ببينه و لب به تحسين باز نكنه
يه شب سنگ مرمري كه كف پوش اون سالن بود؛ با مجسمه؛ شروع به حرف زدن كرد و گفت: ا
"اين؛ منصفانه نيست! ا
چرا همه پا روي من مي ذارن تا تورو تحسين كنن؟! ا
مگه يادت نيست؟!ا
ما هر دومون توي يه معدن بوديم,مگه نه؟ ا
اين عادلانه نيست!ا
من خيلي شاكيم!" ا
مجسمه لبخندي زد و آروم گفت: ا
"يادته روزي كه مجسمه ساز خواست روت كار كنه, چقدر سرسختي و مقاومت كردي؟" ا
سنگ پاسخ داد:ا
"آره ؛آخه ابزارش به من آسيب ميرسوند." ا
آخه گمون كردم مي خواد آزارم بده.ا
آخه تحمل اون همه دردو رنج رو نداشتم."ا
و مجسمه با همون آرامش و لبخند مليح ادامه داد كه: ا
"ولي من فكر كردم كه به طور حتم مي خواد ازم چيز بي نظيري بسازه. ا
به طور حتم بناست به يه شاهكار تبديل بشم .ا
به طور حتم در پي اين رنج ؛گنجي هست.ا
پس بهش گفتم :ا
"هرچي ميخواي ضربه بزن ؛بتراش و صيقل بده!" ا
و درد كارهاش و لطمه هائي رو كه ابزارش به من مي زدن رو به جون خريدم. ا
و هر چي بيشتر مي شدن؛بيشتر تاب مي آوردم تا زيباتر بشم! ا
پس امروز نمي توني ديگران رو سرزنش كني كه چرا روي تو پا ميذارن و بي توجه عبور مي كنن." ا

ماجراي نيمه شب

2006-07-31T01:07:00.000+03:30

قشنگه. نمي دونم از كيه، زحمت ترجمه ي و تايپش رو اما خود نخودسياه كشيده، همراهم باش،اي كاش با هم از شب بيرون بريم. كاشكي منتظرمون باشه

هيچ وقت ، هيچ تاريكي اي
وقتي اينجا با من باشي ،تاريك نيست
جادوي شعاع هاي مهتاب
بي اختيار مي تابند

ستاره ها اينجايند تا تو را راهنما باشند
من راه را نشان خواهم داد
امروز غروب با من بيا
تو را به روز تازه اي خواهم برد

گذرگاهمان را ماه روشن خواهد كرد
با فروغي خدايي
دستانم را بگير، تو را خواهم برد
به سوي نور و روشني حقيقي

اكنون از ميان شادي ها عبور كن
در حاليكه قلبت در آرامش كامل است
و به آرامي با من قدم مي زني
خوشبختي را حس خواهي كرد

نه! من يك سايه نيستم
براي تواينجا هستم،نگاه كن
كه در دل تاريكي مي رانم
و جاودانه مي درخشم

به سرزمين قلب من سفر كن
و بدان كه اينجاست كه خواهي يافت
نرمترين نوازش مهتاب را
و روح هاي در آغوش هم به پيچ و تاب را

شبانه

2006-07-30T01:41:00.000+03:30

آخر شب بعد يه روز مردادي كه از آسمون تهران آتيش مي باره و تمام روز دلهره ي بزرگي به اندازه ي بزرگي عشق داشتي، چرا بايد يه جوونك مستِ مستِ مست، همچين مست كه نتونه راه بره، تو پياده رو از تو كه براش غريبه ي غريبه اي بدون هيچ مقدمه اي بپرسه : «عشق يعني چي؟» و تو ياد همه ي خستگي از تن و روحت بره بيرون وقتي به پاسخ سوالش فكر مي كني. ا
بهش بر نخورد وقتي گفتم تو نمي فهمي اگه من بگم.فكر كنم اونم يه «تو» داشت. فهميد كه عشق براي هر كسي يه معني مي ده و براي من عشق يعني «تو»...مي دونم چشمام هم خنديدن وقتي كه دوباره فهميدم كه تو خود عشقي . نپرسيد چرا «تو» اما اگر مي پرسيد مي شنيد كه «تو» كمال همه ي خوبي هايي و كامل كننده ي من.ا
دوستت دارم

مرا مي شناسي تو اي عشق

2006-07-18T22:59:00.000+03:30

باورم از «من» ،عاشق زندگي كردن و عاشقانه مردن است و امروز «كوچ» ، عشقبازي من است. كسي به عَشَقه هاي سمج اين باغ نمي گويد كه اين كه به پاهايش پيچ خورده ايد باغبان است ، نه درخت؟ كه «حيران» در گُلي است و ديگر اين باغ آغوش تمام او نمي تواند بودن؟ا
و«شيفته» ي «تمامي عشق» در لباس گُلي دوردست و «تمامي آرزو» در وجود يكتاي آن كه با هر چه عشق، نامش را مي توان نوشت و با هر چه رود ، نامش را مي توان سرود. ا
و «اميدوار» به دستاني كه هر قفل كهنه را بي بيم حصار، مي توانند گشود
اي كاش بدانند و دست از سرِ پاهايم بردارند.ا
نفسي مي خواهم براي سفر تا كبوتر ، و افقي براي خطر تا شقايق.ا
آري!«...طوفان يك گل مرا زير و رو كرده» ،اگر چه « پُرم از عبور پرستو ، صداي صنوبر،...» اما دل من «گره گير چشم نجيب» گُلي است. تو نمي داني. شايد هيچ كس نداند. شايد او كه با شعرش شور را نقاشي ميكرد هم روزي كه سرود «مي شود در معني يك گل شناور شد» هم نمي دانست كه چه چشمان مشتاقي دارد اين باغبان وقتي به «آسماني» زمين زندگي اش نگاه مي كند.
هاي! اين همه درخت كه ريشه در خاك اين باغ دارند! همه ارزاني پيچيدن شما . مرا رها كنيد. نيمه ي من جاي ديگريست . من از ازل سفري بودم. چرا كسي به عشقه ها نفهماندكه جاي ديگري «جاي من ،خالي است» ؟ ا

غصه هم خواهد رفت

2006-07-12T01:00:00.000+03:30

به حباب نگران لب يک رود قسم
و «به کوتاهي آن لحظه ي شادي که گذشت»ا
غصه هم خواهد رفت
آن چناني که فقط خاطره اي خواهد ماند
لحظه ها عريانند
بر تن لحظه ي خود جامه ي اندوه مپوشان هرگز
تو به آيينه
نه!ا
آيينه به تو خيره شده است
تو اگر خنده کني، او به تو خواهد خنديد
و اگر بغض کني
آه از آيينه ي دنيا که چه ها خواهد کرد
گنجه هاي امروز، پر شد از حسرت و اندوه و چه حيف
بسته هاي فردا، همه اي کاش اي کاش
ظرف امروز وليکن خاليست
ساحت سينه پذيراي چه کس خواهد بود
غم که از راه رسيد، در اين خانه بر او باز مکن
تا خدا يک رگ گردن باقيست
تا خدا هست به غم وعده ي اين خانه مده...ا

باز هم

2006-07-03T16:32:00.000+03:30

باز هم تو
باز هم خنده ي خورشيد

شبانه

2006-06-28T02:01:00.000+03:30

I'm trying not to Crying
از سر شب تا خود صبح

بغلم کن

2006-06-25T12:14:00.000+03:30

ترانه های شهیار قنبری گاهی وقتی رگ خواب احساس نخودسیاه رو حسابی گیر میارن. حتی اگر به این کوتاهی باشند. حتی اگر به این . . .این بشر متخصص حس و حال های اینجوریه. ببین :ا

بغلم کن . بغلم کن . بغلم کن
به رسم مرغ دریای
پر از پرتماشایی
به سوز ساز تنهایی
در این سیلاب زیبایی
برقص . برقص . برقص
به پیچ و تاب یک پیچک
به شکل آخرین میخک
به یاد شمعی در رگبا ر
دو سایه درهم بر دیوار
برقص . برقص . برقص

ها

2006-06-23T12:06:00.000+03:30

کم طاقت شدم. عیبی داره؟ صبح بی سلام چشمهای تو رو نمیخوام. شب بی گرمی نفست؟ مال من نیست. ارزونی همه کسایی که قدر من قدر تورو نمی دونن
از همه خسته شدم
شاید از خودم
خودم وقتی با تو نیست
عیبی داره کم طاقت شدم؟ا

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو
که این یخ کرده را از بی کسی«ها» می کنم هر شب

کشک

2006-06-21T11:22:00.000+03:30

مامان : خوب امشب که شام نداریم. کمی از ناهار ظهر مونده. بابا از اون می خوره. شما هم می خورید بچه ها؟ا
من : نه مامان! من زنگ می زنم برام ساندویچ بیارن! من چیز برگر میخورم! امیر حسین تو چی؟ا
امیرحسین : من؟ هات داگ.ا
مامان: منم کشک دیگه!ا
امیرحسین: آره دیگه! عزیز هم کشک می خوره!ا

گربه سگ

2006-06-13T01:14:00.000+03:30

اين مي ني مال هاي خوشگل رو تو آرشيوم داشتم. حيفه اونجا خاك بخورند. يادم نيست مال كي هستند. اما براي حفظ امانت مي گم اصلشون مال من نيست. به قول بعضي ها با كمي تلخيص و تغيير مواجه شدند و شدند ايني كه پيش روي شماست:ا
خود بيش طنز نويس بيني: ا
ا- اين همه علامت تعجب و صداي خنده (هه هه) چيه آخر اين جملات بي‌مزه‌ت مي‌نويسي؟ا
ا- آخه مي‌خوام فكر كنن طنزنويسم!!!!!!هه هه!!!!!!!!!!!!!!!!!ا
خودكشي ديجيتال : ا
بلاگري كه به يأس فلسفي رسيده بود، خودش را هك كرد.ا
امروز فقط اتحاد:‌ا
ا- متشكريم از حمايتتون در كامنت دوني حقير! شما واقعا دوست وبلاگي خوبي هستيد.ا
ا- خواهش مي‌كنم.ا
ا- بحث ما در مورد «امروز فقط اتحاد» بود ميشه يه نمونه يا مثالي بفرماين كه منظور چي هست.ا
ا- بله مثلاً كارتون گربه‌ سگ.ا

می نی مال واقعی : نویسنده

2006-06-07T01:12:00.000+03:30

بچه هه به همکلاسیاش با غرور می گه بابام خبرنگاره.نویسنده است. و در همون موقع ویراستار روزنامه مطلب بابای بچه رو ادیت می کنه و به جای «تهد شعاع» می نویسه «تحت الشعاع» . ا

از هر دري خبري

2006-05-30T22:05:00.000+03:30

آدماي خوب چقدر زياد شدن! امروز رفتم براي اهداء خون. خانومه گفت 1 ساعت معطلي داره. اينقدر آدم تو صف بود كه نگو. از سال 81 كه گاهي خون اهدا كردم هيچ وقت اين جوري نديده بودم پايگاه اهداء خون رو. ا

*******

دلم لك زده براي يه لحظه از همه ي اون لحظه ها. نمي دونيد وقتي همه ي همه ي زندگي بوي گلي رو بده كه الان دور از دسترس باغبونشه، چه زندگيِ سختِ شيريني داشته مي شه آقاي باغبون. ا
كي مي دونه عاقبت اين دل ما چي مي شه!!!ا

*******

تيم ملي داره مي ره جام جهاني. كسي نبود پيش بازي رو براي روزنامه بنويسه شوخي شوخي از من خواستن بنويسم. خوشگل شد! الان تو چاپخونه داره چاپيده مي شه! گفتم كه يه وقت نَگَن اين بيمه خبرنگاري كه گرفتم حرومم باشه! ا

*******

امسال نرفتم گلاب گيري! گل پيشم بود. گلاب به چه كارم مي اومد؟ا

*******

خدا وكيلي ورزشكارا تومني 100 تومن با بقيه فرق دارن ها! من تو ايران باشگاه مي رم اما آدما اونجا هم به هم كمك مي كنن، هم همديگرو راهنمايي مي كنن، هم از موفقيت هم خوشحال مي شن! اين آدما بيرون ورزشگاه هم اين جوري هستن؟ اگه همچينه من يه روز اگه بيليطم ببره مي دم اين باشگاه رو به اندازه ي همه ي ايران بزرگش كنن! مي ارزه به خداا

هوا

2006-05-23T23:16:00.000+03:30

اینجا اصلا هوا نیست

تولد و تنهایی

2006-05-23T01:47:00.000+03:30

امروز روز تولد من بود
تولد مردی مثل همه دیگران
مردی که مثل همه با همه فرق داشت
فردا فقط یادی از او ... شاید ... شاید باشد
می گویند کوچک بود
بزرگ شد
عاشق شد
یا که عاشق شد تا بزرگ شد
دست خودم نبود...آمدم
دست خودم نیست...فرصتی دارم
و دست خودم نیست...روزی می روم
امروز قلبی هدیه گرفتم
قلبی که روز ها با من بود و نمی دانستم
زیبا!ا
دست کسی نیست...خواهم آمد
اما به همین سادگی که دست کسی نیست آمدنم
دلتنگی ام نیز دست کسی نیست
.
.
.
شاملو آرامم می کند
لبخنده ای کو
تا شاید
پرده بگسلد
و دیگر...تنها گریه ام باقی نباشد
.
.
.
دلم بیشتر تنگ است
بونه میگیرم...بیشتر

Cooler

2006-05-20T00:10:00.000+03:30

هی غر می زنم من سردمه. من سردمه. این کولر نباید الان روشن باشه.ا
اما در حقیقت دلم گرفته. بونه می گیرم

گزارش

2006-05-13T01:53:00.001+03:30

سلام
غيبت صغري تموم شد و من با يه دنيا انرژي برگشتم
البته راه دوري نرفته بودم
همينجا بودم و مهمون راه دور داشتم. هنوز هم دارم. گلي اينجاست و بهار نخودي اساسي بهار شده
اولين ساليه كه تولدشو با هم بوديم. جاي همه خالي. قدر همه زندگي كردم
اما خوب فقط اينكه سرم گرم زندگي دو نفره بود بعث اين غيبت نبود
امسال از لحاظ كاري سال خوبي رو شروع كردم و تقريبا تمام وقت باقيمانده صرف كار شده. يه سفر به سنندج داشتم براي يه كنفرانس كه احتمالا بعدش يه پروژه بزرگ بگيريم. دعا كنيد كه جور بشه. از خجالت همه در ميام.
راستش سنندج رو تا بحال نديده بودم. طبيعت زيباي بهارش غافلگيرم كرد. عجيبه كه چرا مثل مازندران سالي چند ميليون گردشگر (توريست مدرن) نداره!!! يكي از مسوولاي ورزش اونجا كه از طريق روزنامه اي كه باهاش همكاري مي كنم معرفي شده بود همراهيم مي كرد و براي اين سوالم جواب تلخي داشت كه فكر مي كنم صادقانه گفتش. . . بگذريم. جاي خوشگليه. مردم خوبي هم داره. فرصت كرديد يه سر بزنيد
از ماجراي تپل شدن هم بگم كه اين روزا سيرموني ندارم. فقط مي خورم. اصلا از خوردن وقت نميشه بيام اينجا. باقي دلايل بهانه هستن. در عرض 20-25 روز 20 كيلو اضافه كردم. تازه الانشم 7-8 كيلو نسبت به وزن نرمال كم دارم. خپل نشدم ها! بر خلاف اكثر مردم ما رژيم چاقي گرفتيم.
خوب همه خبرا رو نوشتم
با آرزوي روزي كه همه ي لاغرو ها تپل بشن
شب و روزتون خوش

با یه گل بهار شده

2006-04-12T20:49:00.000+03:30

اگه می دونستم این آرش دی جی رو کی خواننده کرده...می کشتمش. آخه حیف کرده بیچاره آرش رو. این باید می رفت جیم کری میشد
فردای مطلب قبلی گلی میومد! الان اینجاست. روزای قشنگی شدن روزای گاهی بارونی بهار شهر قالبا دودگرفته مون. ا
دیگه جونم براتون بگه که قراره حسابی تپل بشم. گوش شیطون کر چشمش کور.ا
خبر بعدی اینکه الانه که 23 فروردین سال جدید شده ایام اساسی به کام شده. به قدر همه ی سال کهنه یا شاید خیلی بیشتر از همه ی سال قبلی موفق بودم انگاری جناب هاپو نمی خوان مثل آقا خروسه و خانوم گاوه سر ما بازی در بیارن. امیدوارم سال به این خوبی تا آخرش برای همه و من و گلی خوب و پربرکت و پر از شادی باشه
آمین

کاش می خوابیدم.تو رو خواب می دیدم

2006-04-06T00:48:00.000+03:30

داستان دکتره رو شنیدین که تو مسیرش وقتی به قبرستون می رسید لباسش رو می کشید رو سرش و تا بعد از قبرستون می دوید که یه وقت شرمنده ی آقایون و خانومایی که با طبابتش فرستاده به سینه ی قبرستون نشه؟ هفته ی پیش خودمو ویزیت کرد مردیکه!
سرما خوردم میرم دکتر .آقا کرامت می کنن و تشخیص آلرژی میدن و نسخه می نویسن که ما بینیمون آبریزش نداشته باشه و سرفه و عطسه نکنیم. بعد یه هفته صبح از خواب که بیدار میشم می بینم که همه ی سر و صورتم درد داره. عفونت تمام صورت و سینوسامو گرفته میرم دکتر می شنوم که بله آنفلوآنزا شده بودم و داروهای دکتر قبلی همه ی تلاششون رو کردن که مریضی رو قایم کنن و اجازه بدن هرچی عفونت و مرضه بمونه تو کله ی من بیچاره! همچینی که بعد یه سرم و یه آمپول و کلی بدحالی من مث مرده ها تا 7 بعد از ظهر به هوش و بی هوش افتادم گوشه ی خونه!
فکرشو که می کنم می بینم که به من نیومده خودمو لوس کنم. خوب سرما خوردم که خوردم یا آلرژی دارم به بهار که دارم. خوب میشه خودش دیگه. چرا دیگه می رم دکتر؟
حالا من حواسم به دستمال کاغذی و آبمیوه بود. دکتره مشاعرشو کجا جا گذاشته بود؟ بابا این فلو اینقدر معلوم بود که گلی از پای تلفن فهمید و گفت که مساله حساسیت نیستا! حالا هی برنامه ی خانواده و سلامت باشید بزارن بگن بیماری رو هرچه کوچیکم که باشه جدی بگیرید و برید دکتر. بریم که بکشدمون؟ من که یه بار پیش گلی ویزیت میشم بعد از ین. دکترای دیگرم بی خیال می شم.

کاشکی زودتر فردا بشه. منم زودتر خوب بشم. اگه بدونید فردا چه خبره؟ اینجا تازه می خواد راست راستکی بهار بشه.از اون بهارا که عمری بهش حساسیت ندارم. خوابم نمی بره تا فردا. پس کاش زودتر فردا بیاد

دومین تولد نخودسیاه

2006-04-02T01:57:00.000+03:30

سلام! دو سال پیش شبی که از یه 13 به در طولانی خسته ی خسته برگشتم خونه آغازنخودسیاه رو نوشتم! همراهم شدید و دو سال انگیزه ی روشن نگه دادن چراغ این خونه رو به من دادید. همه ی شمایی که امروز می بینم نزدیک به پنجاه و پنج هزار بار این بلاگ رو باز کردید و با من همراه شدید. غم و شادی و شیطنت و سادگی و نفرت و عشقم رو دیدید و برام نوشتید از همشون. امسال شب قبل از به در کردن 13 فروردین از گلم خواستم برام بنویسه. گلی که همیشه ی این سیاهه ی نخودی ,خود عشق و شادی و شیطنت و سادگی و قشنگی وب لاگم از اون بوده. کسی که مدتهاست نمی نویسه اما امشب نوشتش زیبا ترین و قیمتی ترین نوشته ی همه ی این 2 سال نخود سیاه شده. ا
ببینید هدیه ی دو سالگیم رو:ا

عزيزم تولد 2 سالگيه وب لاگت مبارک .شايد تو هم به اندازهء من بدوني قدر بزرگ بودن اين مکان را براي کمک به ما شدن من و تو...از اينهمه دور فقط مي تونم نوشتهء دلم رو هديه اش کنم جايي که سادگيه نوشته هات,زيباييه افکارت رو نقش مي زد و هر مطلبت بيشتر و بيشتر از فهم و درکت برام مي گفت. از مردي مي گفت که هيچ روزش مثل ديروز نيست,با صداقت گفت...گاهي از خنده و گاهي از گريه ,از ترسهاش,دانستنيهاش و از عشقمون... مي دونم که هيچکس نمي تونست عشقمون را به اين زيبايي نقش بزنه,تو زدي...اينجا...جايي که به جرئت مي گم برام مقدسه,جايي که خيلي وقتها خنده ها و گريه هام را باهاش تقسيم کردم
بيشتر از خيلي عاشقتم .مواظب خودت و خودش باش عزيزم
چشم بهترینم. خودمون و خودش!ا

سیل

2006-03-29T23:36:00.000+03:30

بچه که بودم دنیا خیلی بزرگتر بود. با یه بارون سیل نمی اومد!ا

سلام به سال هشتاد و پنج

2006-03-20T16:29:00.000+03:30

يك سال نوشتم و نوشتم از اينكه فلاني خنده بر لبم آورده و فلاني غم به دلم ريخته. يك سال شاد شدم و غمگين شدم و پيروز شدم و شكست خوردم. يك سال شوق بودم و آرزو و اميد. يك سال صبر كردم و صبر كرد و امروز به باور صبر و ظفر رسيديم.يك سال همه رنگي نوشتم به دل نخودسياه. همه رنگي نقش زدم به زندگي و انعكاسش رو روي نخودسياه ديديد و همراهم شديد. ا
ساعتي بيشتر به شروع سال 1385 باقي نمونده. سالي كه همين حالا هم صداي پاي سربلندي و كامروايي رو مي شنوم كه همراهش شده و داره مياد.ا
اميدوارم كه ديگه هيچ سال نويي نباشه كه بدون زيباترين زيبايي ها شروع كنم و انعكاس سبز و سرخ و آبي و كهرباييش به روي نخودسياه زيبا ترين تابلوي ممكن رو نقش بزنه. همه ي شما دوستامو تا سال جديد به خدا مي سپرم و اميدوارم سال خوبي رو شروع كنيد. پر از موفقيت و شادي و آرامش خاطر و سلامتي.ا

شبانه

2006-03-11T21:29:00.000+03:30

آلبر كامو يه جايي گفته : توي هر ايماني يه لحظه ي شك هم وجود داره
حق داشت اين اشتباه رو بنويسه
طفلك آلبركامو كه نخودسياه نمي خوند
طفلك ايمان پسرك به گلش رو نديده بود
طفلك

صبحونه

2006-03-05T09:44:00.000+03:30

سلام
صبح بهاريم به خير
امروز بايد ديگه قلبم خوب خوب بشه تا شب نمي شه كه خوب نشه. خوب مي شه حتما. آخه من بهترين دوست ها رو بهش دادم. يا بهتره بگم اون بهترين دوست ها رو به من داده. هر چه هست «درد» از بهترين ها نيست. نگهش نمي داريم. نه من براي اون . نه اون براي من .ا

يه جا خوندم

2006-03-04T05:06:00.000+03:30

به نام دوست

پس اي فرزندان من بگذاريد تا اين اصل عظيم را بر شما فاش كنم. عشق انساني آنست كه از نفس مي گويد؛ عشقي خودخواهانه كه در عوض آنچه نثار مي كند چشم داشت دارد. ا
و عشق الهي آنست كه هيچ پاداشي باز نمي طلبد. آن هنگام كه هر دو از عشق هم سرشار شويد، عشقي كه برايت مهم نيست چه اتفاقي براي خودت مي افتد، آنگاه شما صاحب عشق الهي هستيد

آن هنگام كه يكديگر را آنچنان دوست داشته باشيد كه فرقي نكند آن ديگري چه مي كند. آنگاه به عشق بلاشرط دست يافته ايد، و آن عشق فراتر از طبقات جهان خاكي است.ا

**********

ا« دوباره جهنم؟ با چنان عشقي زندگي مي كنم که حتي اگر بنا به تصادف در جهنم افتادم خود شيطان مرا به بهشت بازمي گرداند! »ا

تازگي

2006-03-03T00:48:00.000+03:30

تازه ي تازه ام. اينم از تو دارم....به چشمات قسم!ا

قدر نعمت

2006-02-23T12:05:00.000+03:30

امان از حكمت خدا!هيچ چيزي نيست كه خدا آفريده باشدش و بدون اون بشه زندگي كرد. دقت كه مي كنم مي بينم اگه هر كدومشون نبودن چي مي شد . . .! يه فاجعه ي انساني كمترينش بود. في الواقع هر كدوم از نعمت هاش اگه نبودن ما فوري خفه مي شديم بعد مي مرديم
مثلا
اگر آب نبود ما شنا ياد نمي گرفتيم بعد غرق مي شديم بعد خفه مي شديم و مي مرديم
خدايا شكرت كه آب رو آفريدي كه ما خفه نشيم و نمي ريم
اگه بازار قائم نبود همه براي يه ساعت چرخيدن مي رفتيم امامزاده صالح بعد اونجا شلوغ مي شد بعد ما زير دست و پا له مي شديم بعد خفه مي شديم بعد مي مرديم
خدايا شكرت كه بازار قائم رو آفريدي كه ما خفه نشيم و نمي ريم
اگر عشق نبود اونوقت يكي رو كه زياد دوست مي داشتيم نمي تونستيم عاشقش بشيم بعد يكي ديگه عاشقش مي شد بعد ما از غصه مي رفتيم خودكشي مي كرديم خودمونو دار مي زديم بعد خفه مي شديم بعد مي مرديم
خدايا شكرت كه عشق رو آفريدي كه ما خفه نشيم و نمي ريم
اگه پيكان نبود بعد ما تصادف مي كرديم بعد سرمون مي خورد به سقف ماشين بعد بيهوش مي شديم بعد با صورت مي افتاديم رو كيسه ي هواي ماكسيمامون بعد راه نفسمون بسته مي شد بعد خفه مي شديم بعد مي ميرديم
خدايا شكرت كه پيكان رو آفريدي كه ما خفه نشيم و نمي ريم
اگه كفش نبود ما دمپايي ابري مي پوشيديم بعد يه جا كه رو زمين آب ريخته بود و خيس و ليز شده بود ليز مي خورديم مي افتاديم تو جوب آب بعدش چون -به خاطر نبودن آب - شنا بلد نبوديم تو جوب آب غرق مي شديم بعد خفه مي شديم بعد مي مرديم
خدايا شكرت كه كفش رو آفريدي كه ما خفه نشيم و نمي ريم
اين قدر از اين چيزا هست. حالا من همشو نمي گم اما هر كي حوصله كرد بقيشم بگه تا مردم بيشتر قدر بدونن

شبانه

2006-02-19T01:52:00.001+03:30

وقتي مي گويم خود خود عشقي
كه بزرگترين و بهتريني
دين و دنيايي و دار و ندار
مي دانم كه كلمات مناسبي انتخاب نكردم
ببخش
درخور بزرگي تو - بهترينم - هيچ كلامي نيست
كه اگر بود
اگر در خور تو كلامي بود
دوستت دارم امضاي من نمي شد
دوستت دارم

دارالجهل

2006-02-10T23:33:00.000+03:30

نازم به خرابات كه اهلش اهل است
گر نيك نظر كني بدش هم سهل است
از مدرسه بر نخواست يك اهل دلي
ويران شود اين مدرسه دار الجهل است

مي خوام...

2006-02-08T19:39:00.000+03:30

ميخوام يه صخره باشم
نه دولاشم نه تاشم
يه كوه سخت و محكم
نه اينكه كله پاشم
ميخوام يه چشمه باشم
از دل كوه جداشم
برم تا پيش دريا
قاطي آبي هاشم
ميخوام كه ابره باشم
از روي دريا پاشم
برم رو دشت تشنه
ببارم و فنا شم
ميخوام كه باده باشم
رفيق آسيا شم
تو پره هاش بچرخم
نون واسه مردماشم
ميخوام ستاره باشم
نور همه جا بپاشم
تو باغ مه گرفته
مثل شكوفه واشم
ميخوام پرنده باشم
رفيق بچه ها شم
از قفسهاي بسته
پر بكشم رهاشم
خلاصه چيزي باشم
كه دردها رو دواشم
حتي شده يه دكمه
رو پيرهن شما شم

عطر

2006-02-01T00:50:00.000+03:30

مردمجله ی ورزشی رو باز کرده بود و داشت جدول حل می کرد. غذا روی چراغ خوراک پزی وسط اتاق بود و عطرش اتاق کوچیک تازه عروس و داماد رو پر کرده بود.اتاق کوچیکی که طبقه ی دوم خونه ی اون سر حیاط قدیمی پدر ِ زن بود. طبقه ی پایین یه مستاجر داشت و یه طرف دیگه ی حیاط پدر و مادر عروس خانوم زندگی می کردن. ا
زن چادرش رو سر کرد و به مردش گفت مواظب غذا باش تا من یه سر به مامان بزنم و بیام. اگه دیدی تا من برگردم غذا پخت از روی چراغ بر دار و بگذارش همین کنار تا برگردم و سفره ی ناهارمون رو بچینم. مرد سری به علامت اینکه شنیده تکون داد و زن رفت.
بعد مدتی که برگشت از وسط پله ها بوی سوختگی رو احساس کرد. قدمهاش رو تند تر برداشت .تا به بالا برسه کلی فکر به سرش زد: حتما غذای همسایه هاست. لابد خونه نیستن. من که غذا رو سپردم به مردم. نه! مال ما نباید باشه. پس چرا هرچی بالا تر میرم بو بیشتر می شه؟ . . . و وقتی وارد اتاق شد مطمئن شد که. . . که عطر غذایی که به مردش سپرده بود حالا شده بوی دود و غذای سوخته. اما تنها چیزی که هنوز جای شک براش باقی گذاشته بود حالت مرد بود. مرد آروم به پهلو لم داده بود و جدول حل می کرد. زن در ظرف غذا رو برداشت. دود غذای سوخته صورتش رو لمس کرد و تو اتاق پیچید. به مرد گفت: آخه هرچقدر هم این جدول جذاب باشه که یادت بره غذا رو باز هم باید از این بو متوجه بشی یا نه؟ مرد از جا پرید. تازه فهمیده بود که چه اتفاقی افتاده.ناراحت شد. نمی دونم از سوختن غذا و اینکه فهمید باید غذای حاضری بخوره یا از اینکه باید به زن بگه که...رو به زن کرد و با بی تفاوتی گفت: مگه نمی دونی من بو رو احساس نمی کنم؟ من سالهاست که پولیپ بینی دارم. و در حالی که سعی میکرد قیافه ی حق به جانبی به خودش بگیره ادامه داد: البته مشکل بزرگی نیست. دکتر میگه یه جراحی سرپایی مشکل رو حل می کنه اما . . . ا
اتاق دور سر زن می چرخید و همه ی دوران کوتاه زندگی مشترکشون از جلوی چشمش به سرعت رد می شد: عصر هایی که قبل از برگشتن مرد از محل کار با شوق جلوی میز توالت با رنگ آرایش و عطری که میزد رو انتخاب می کرد تا زیباترین و خوش بو ترین باشه برای مرد خسته ی از کار برگشته ی خودش. صبح های روز تعطیلی که قبل از برگشتن مردش از خرید وسایل صبحونه با عجله می دوید از گلدون حیاط دو تا شاخه گل خوش بو می چید و پله ها رو دو تا یکی می کرد و . . . چشمهای زن هیچ جایی رو نمی دید. گوشهاش هیچ چیزی نمی شنید. رفت به سمت میز توالت. شیشه های عطر رو یکی یکی برداشت. اشک همه ی پهنای صورتش رو پوشونده بود. مرد هاج و واج نگاهش می کرد. زن از اتاق بیرون رفت. دوید توی بالکن و همه ی شیشه ها رو پرت کرد وسط حیاط.ا
بیست و پنج سال پوست زن هیچ عطری رو تجربه نکرد. بیست و پنج سال مرد ترسید و جراحی نکرد. بیست و پنج سال گذشت و هردو از تک و تا افتادن. دو سال پیش بعد از بیست و پنج سال مرد رفت به اتاق عمل. دو سال پیش شروع شد. بعد از بیست و پنج سال. یه هدیه. یه شیشه عطر. هدیه ی زن به مردی که امروز دوباره همه ی حواسش رو داره. و کمی بعد از اون هدیه ی مرد برای زن. یه شیشه عطر. ا
بیست و پنج سال ولی...یه عمره.ا

این ماجرا واقعی بود

شبانه

2006-01-22T02:46:00.000+03:30

روياي گاه به گاه من:ا
ا«خم شده ام تا بند كفشت را ببندم
شانه هايم نشان اشكهايت را نمي گيرند
خيس اند، خيسِ خيس»ا
شكسته به خواب مي روم اما
انحناي شانه هايم ، بي تاب گيسوانت خواب ندارند
اگرم مي شوم، به گرمي دستانت»
دستي بر پهلو مي شوم و دستي،فرشِ گونه ي تو
گرم شده ام.»ا

سخني از آتاترك

2006-01-20T00:20:00.000+03:30

آتاتُرك يه روزي به فروغي گفت:عجيب ملتي هستيد. من با چنگ و دندان براي ملت ترك گذشته افتخارآميز مي آفرينم و شما قدر اين همه گنجينه تان را نمي دانيد.ا

زندگي

2006-01-10T11:54:00.000+03:30

ما را دل از كشاكش دنيا شكسته است
اين كشتي از تلاطم دريا شكسته است
هر چيز بشكند ز بها اوفتد ، ولي
دل را بها و قدر بود تا شكسته است
هادي رنجي ( معاصر ) ا

خوب زندگي اينه ديگه! وقتي اين شعر درست ميون يه انفجار عاطفي بياد جلوي چشم آدم چي مي تونه يه عكس العمل نرمال باشه اونم به اين چيزاي نه چندان نرمال؟ لابد مي خواستم قدر و بهاش بره بالا كه زدم مال خودمم شكستم!!! خيلي حركت عاقلانه اي بايد باشه!؟ خوب زندگي اينه ديگه!ا

گرگ و ميش

2006-01-08T00:15:00.000+03:30

خسته اي وقتي از جنگ برگشته باشي. چه پيروز، چه شكست خورده. خسته تري وقتي كه هم پيروز ميدون تو باشي هم شكست خورده ي جنگ. اما كاش يه بار براي همتون پيش بياد.آخ كه چقدر اين شادي بزرگه! خدايا شكرت. قشنگه خستگي ستيز با «نيمه ي نخواستني» خود، بخصوص وقتي كه برنده بر مي گردي. من از پس خودم بر ميام،بر اومدم. اما زورم قدر دلتنگيام نيست.سختم مياد اين لحظه ها. نمي شه فكر نكرد به اونچه كه هست. نمي شه وانمود كرد كه نيست. آخ كه چه قدر اين غم بزرگه! خدايا صبر بده

من به درماندگي صخره و سنگ
من به آوارگي ابر ونسيم
من به سرگشتگي آهوي دشت
من به تنهايي خود مي مانم
من در اين شب كه بلند است به اندازه حسرت زدگي
گيسوان تو به يادم مي آيد ...ا
من در اين شب كه بلند است به اندازه حسرت زدگي
شعر چشمان تو را مي خوانم ...ا
چشم تو چشمه شوق
چشم تو ژرفترين راز وجود
برگ بيد است كه با زمزمه جاري باد
تن به وارستن عمر ابدي مي سپرد
تو تماشا كن
كه بهار ديگر
پاورچين پاورچين
از دل تاريكي ميگذرد!ا
.
.
.
غمم از زيستن بي تو دراين لحظه پر دلهره است
ديگر از من تا خاك شدن راهي نيست
از سر اين بام
اين صحرا اين دريا
پر خواهم زد .ا
.
.
.
حميد مصدق

تركيب موتور و آي سي يو

2006-01-07T00:06:00.000+03:30

يه دوست كه كارمند بلند پايه ي وزارت بهداشته، امروز مي گفت يه تحقيق تو يكي از زير مجموعه هاي وزارتخونه انجام شده و نتيجش اين شده كه فهميدن يك سوم تختهاي آي سي يو تو بيمارستانهاي ايران مشغول پذيرايي از موتورسوار هاي تصادفيه.اين هم از تضاد هاي زمونه ي ما:ا
زندگي مي كنيم كه كار كنيم كه پول در بياريم كه يه موتور قسطي بخريم كه باهاش احتمالا بي درد سر بميريم!ا

كركره

2006-01-06T19:59:00.000+03:30

پايين نيست كركره ها! داستان اينه كه اوايل زمستون دود از اين مانيتور ما بلند شد تصويرش رفت و برديمش تعميرگاه. الانم اونجاست. امروز فردا بر مي گردم. احتمالا با توپ پر. تا ببينيم. همه ي كارا هم تلنبار شدن روي هم اين مدت. خلاصه خيالتون راحت باشه (مال بعضي ها هم ناراحت!) ما هنوز زنده ايم

شب يلدا و حافظ و اينا

2005-12-24T19:00:00.000+03:30

سحر چون خسرو خاور علم بر كوهساران زد
بدست مرحمت يارم در اميدواران زد
چو پيش صبح روشن شد كه حال مهر گردون چيست
برآمد خنده خوش بر غرور كامكارن زد
نگارم دوش در مجلس به عزم رقص چون برخاست
گره بگشود از ابرو و بر دلهاي ياران زد
من از رنگ صلاح آندم به خون دل بشستم دست
كه چشم باده پيمايش صلا بر هوشياران زد
كدام آهن دلش آموخت اين آيين عياري
كز اول چون برون آمد ره شب زنده داران زد
خيال شهسواري پخت و شد ناگه دل مسكين
خداوندا نگهدارش كه بر قلب سواران زد
در آب و رنگ رخسارش چه جان داديم و خون خورديم
چو نقشش دست داد اول رقم بر جانسپاران زد
منش با خرقه پشمين كجا اندر كمند آرم
ز ره مويي كه مژگانش ره خنجر گذاران زد
نظر بر قرعه توفيق و يمن دولت شاه است
بده كام دل حافظ كه فال بختياران زد
شهنشاه مظفر فر شجاع ملك و دين منصور
كه جود بي دريغش خنده بر ابر بهاران زد
از آن ساعت كه جام مي بدست او مشرف شد
زمانه ساغر شادي به ياد ميگساران زد
ز شمشير سرافشانش ظفر آنروز بدرخشيد
كه چون خورشيد انجم سوز تنها بر هزاران زد
دوام عمر و ملك او بخواه از لطف حق اي دل
كه چرخ اين سكه دولت به دور روزگاران زد

جوجه شماري

2005-12-21T19:03:00.000+03:30

آخرين ساعتاي پاييزه! جوجه ها تون رو شمردين؟ا
شب يلدا مبارك

مكاشفه

2005-12-21T18:56:00.000+03:30

گاهي وقتي غر هامو سر خدا اينجا مي زدم. گاهي هم . . . مطمئن نبودم اينجا رو هم مي خونه! اما انگاري خدا هم نخودسياه رو مي خونه!!! دم شما گرم جناب خدا

آشتي

2005-12-19T01:42:00.000+03:30

خدا جون! خداييش امشب كه يه نفر بيشتر از ديشبي ها قبولت داره و باور داره كه دوستش داري و خداي خوبي هستي رو مديون گلي من هستي ها! نمي خواي ازش تشكر كني؟ ا
كلي از دستت دلخور بودم. رو در بايستي كه نداريم خودت وكيلي! اما خودتم خوب مي دوني وقتي نگاه مي كنم مي بينم بهترين رو نصيبم كردي نمي تونم از اينهمه سر به سر گذاشتنهات نگذرم! نمي تونم باور نكنم كه دوستم داري. نمي تونم تا صبح بيدار نشينم و ذوق مرگ نشم از اينهمه لطفي كه داشتي بهم و لطيف ترين مخلوقت رو نصيبم كردي. مواظبمون باش. ما هم هواتو داريم. ديگه هم سعي مي كنم قهر نكنم باهات. قول نمي دم ها! سعي مي كنم. اما تو قول بده كه كُمكِمون كني. باشه؟ اين كارت مي تونه به عنوان تشكر از گلي جونم، پذيرفته بشه! قربون بزرگيت. روي منو زمين ننداز اين دفعه! مي دوني كه. اوني كه قهر مي كنه، وقتي برگشت دلش نازك مي شه. بيشتر بايد مهربوني كرد باهاش. دوستت دارم.ا

شبانه

2005-12-16T23:07:00.000+03:30

بيدار . . . نه ! نمي شوم اينجا جهنم است
بي تو بهشت هاي خدا هم پر از غم است
بانو! براي آنكه تو باشي كنار من
صد سال خواب و دوري از اين زندگي كم است

يه باغبون بود كه مي خواست قد بكشه تا دستش به گلش برسه. اون روزاي كوچيكيش كه نگاهش به بالا بود ، هر بار كه پاش به يه سنگ مي گرفت كلي غر مي زد سر اون سنگ مزاحم. اين روزا هم كه از بزرگي گلش، يزرگ شده، وقتي سرش به ستاره اي مي گيره، ستاره رو هم مي بنده به فحش!!! آخه اينكه اون ستاره باشه و اون بالا باشه دليل نمي شه كه سد راه باغبون بشه. مي شه؟ا

اسب و سيب و بهار

2005-12-11T00:53:00.000+03:30

هنگامي كه گله ي اسب را به كنار رودخانه برده بودند تا آنها را بشورند اسب سفيد از گله جدا شده بود و به سيبستان رفته بود.ا
صاحب اسب به دنبال اسب گمشده تا شب در كنار رودخانه مانده بود و سپس رفته بود.ا
اسب سفيد تا سپيده ي صبح در زير درختان سيب راه رفته بود.اسب تنها بود.ا
سيب هاي درختان را چيده بودند.سيب ها را در سبدها ريخته بودند و به شهر برده بودند. در سيبستان فقط يك سيب سرخ بر شاخه مانده بود.سيب تنها بود.ا
صبح شد. در سيبستان اسب به زير درختي رسيد كه سيبي سرخ بر شاخه مانده بود. اسب خيره به سيب شد.اسب با تنه به درخت سيب كوفت.سيب از شاخه درخت رها شد و به روي يال اسب افتاد.ا
اسب ديگر تنها نبود. سيب ديگر تنها نبود.ا
اسب از زير شاخه هاي درختان سيب گذشت. به ساحل دريا رسيد.مي خواست به دريا برود.مي خواست سيب هم طعم آن را بداند و تن را بشويد.سيب هم دريا را دوست داشت.آب را دوست داشت . هميشه بر شاخه بود.تا امروز دريا را نديده بود.ا
اسب با سيب به دريا رفت.سيب بر يال اسب بود.هنوز به ميان دريا نرسيده بودند كه اسب دانست آب عمق دارد و او غرق مي شود.سيب روي آب مانده بود،غرق نمي شد.اما نمي خواست از اسب جدا شود.دوباره تنها مي شد، سيب مي توانست تنها تا انتهاي دريا برود.ا
اسب از دريا بازگشت.سيب بر يال اسب بود.شب بود.چشمان اسب در شب مي درخشيد.شب بود. سيب ، سرخ بود. اما كسي در شب سيب را نمي ديد.باران مي باريد.ماه در آسمان بود.باران مي باريدا
.فاخته اي در دورها مي خواند.اسب از آواز فاخته بيدار شد.نگران سيب بود.سيب هنوز بر يال اسب بود.باران سيب را شسته بود.باران مي باريد.ا
اسب مي خواست از باران رها شود.اسب به جنگل رسيد.مي خواست در زير شاخه هاي درختان جنگل از باران در امان باشد.اما درختان جنگل چنان به هم تاب خورده بودند كه اسب در قدم اول ماند.اسب به درختي رسيد.شاخه هاي درختان به سيب روي يال اسب اصابت كرد.ا
سيب به درون جويبار افتاد.آب جويبار سيب را برد.سيب تنها شد.غصه ي اسب را داشت.اسب تنها شد..غصه ي سيب را داشت.جويبار سيب را به گندمزار برد.ا
سيب كنار خرمن گندم در آفتاب در كف جويبار مانده بود.اسب تنها بود.اسب آن طرف درختان مانده بود.ا
صبح شد.آفتاب جنگل را پوشاند.آفتاب گندمزار را پوشاند.پسرك در گندمزار گندم ها را درو مي كرد.ناگهان كنار خرمن ها در كف جويبار سيب را ديد.سيب را برداشت.مي خواست گاز بزند.اسب ناگهان شيهه كشيد.ا
پسرك سيب را رها كرد.سيب روي خرمن گندم ها افتاد.پسرك به دنبال صداي اسب رفت.ا
اسب پسرك را ديد.آرام شد. پسرك سوار اسب شد. از راهي كه جدا از جنگل بود و و پسرك آن را مي دانست پسرك به كنار گندمزار آمد.سيب را از روي خرمن برداشت.مي خواست سيب را گاز بزند.اسب شيهه كشيد. خشمگين شد.پسرك سيب را با گردنبندي به گردن اسب آويخت.ا
اسب آرام شد.ا
زمستان از راه رسيد.روي كندمزار را برف پوشاند. يك روز صبح هنگامي كه پسرك از خواب بيدار شد از پنجره ي كلبه ديد در سپيدي گندمزار كه از برف انبوه بود يك سپيدي بزرگ مي دويد كه كنارش يك سرخي كوچك بود.ا
پسرك اول خيال كرد خواب مي بيند.نه. بيدار بود. اسب سپيد تند مي دويدو ديگر هراس نداشت كه سيب سرخ از يالش به زمين رها شود و او تنها شود.سيب سرخ ديگر هراس نداشت كه از يال اسب به زمين رها شود و او تنها شود.ا
پسرك ديگر تنها نبود.پنجره ي كلبه را گشود. اسب را صدا كرد.سيب را صدا كرد.اسب كه به كنار پنجره آمد سيب سرخ بر گردنش آويخته بود. سيب كه به كنار پنجره رسيد بر گردن اسب آويخته بود.پسرك پنجره را بست. با آرامش خوابيد.ا
برف هنوز مي باريدو بهار آمدو درختان سيب شكوفه دادند.پسرك كره اسبي را دربهار ديد كه در زير درختان سيب در آرزوي ريختن شكوفه ها بود.ا
اين هم يه داستان كوتاه خوشگل از «احمدرضا احمدي» كه حيف بود براي شما هم ننويسمش.ا

نقاشي

2005-12-07T02:13:00.000+03:30

خوب دوستش دارم ديگه!!!!ا

تو را سپيد و هر چه جز تو را سياه ميكشم
به چشم تو كه ميرسم سه بار آه ميكشم
گلي؟ ستاره اي؟پرنده اي؟ فرشته اي؟ چه اي؟ا
تو كاملي،تو را شبيه قرص ماه ميكشم.....ا

سقوط

2005-12-07T02:08:00.000+03:30

اتفاق بدي افتاده. ماجراي برخورد هواپيماي ارتش به ساختمان 40 واحدي مسكوني تو شهرك توحيد حوالي 3راه آذري تهران رو احتمالا همه در موردش شنيديد. خوب يكي دو ساعت بعد اين اتفاق من اونجا بودم. الان هم كه اوايل صبح چهارشنبه شده، تازه از جلوي همون شهرك رد شدم. زياد حال خوبي ندارم اما بعضي چيزا نگه داشتني نيستند و بايد گفته بشن. امروز اولين بار كه از راديو خبر اين اتفاق پخش شد، من تو ماشين بودم و شنيدم. انصافا راديو تهران سعي مي كرد كه خوب اطلاع رسوني كنه. اين مساله موقع بحران هايي مثل اين اتفاق و تو مقياس بزرگتر اتفاقايي مثل زلزله و سيل خيلي مهم و موثره. از اين بابت كه هم به مساله ي امداد كمك مي كنه و هم جلوي تشويش ذهن كساني رو كه نزديكانشون تو حوالي محل حادثه هستند مي گيره. ولي اين اطلاع رساني رو دقيقا نيروهايي كه براي امداد تو محل بودن مختل كرده بودن. اين مدلش رو ديگه نديدم. خبر اول خيلي كلي بود هواپيما اطراف 3راه آذري به ساختمان خورده! اين يعني نگراني همه ي كساني كه عزيزانشون توي اون محدوده زندگي مي كنن. اما چنين ضعفي اول ماجرا خيلي جاي ايراد گرفتن نداره. به دنبال اين خبر گفته شد كه تردد رو كم كنن مردم تو منطقه تا ماشيناي امدادي رفت و آمدشون راحت تر باشه و سريع تر امداد برسونن. خبر بعدي هم جزييات رو بيشتر گفت.اينكه محل حادثه كجاست و اينكه هواپيماي ترابري ارتش بوده كه 84 تا مسافر مي برده! اينكه ساختمون 10 طبقه آتش گرفته. خبر بعدي هم از خود محل حادثه يه گزارشگر بصورت تلفني به راديو گفت. اما تو جواب سوال اينكه تلفات چقدره گفت احتمالا هواپيما مسافر نداشته!!! يعني قرار بود پنهان كاري بشه در مورد اين مساله؟ شايد دليلش اهمال مسولان اين پرواز بود.نقص فني 8 دقيقه بعد از پرواز هواپيمايي كه قراره 1 و نيم ساعت پرواز كنه و حتما سرويس و بازرسي بايد مي شده قبل بلند شدن!اين حدس وقتي قوي تر ميشه كه بدونيم، خبرنگار خود شبكه تهران كه تو گزارش بعدي به محل رسيده بود گفت لاشه ي هواپيما و همه ي آثارش تا رسيدن اون به محل، جمع آوري شدن. به هر حال اين آقا داشت مي گفت كه من جلوي ورودي شهركم و ازدحام مردم نمي ذاره ماشيناي امداد رفت و آمد كنن و مردم لطفا محل رو خلوت كنن. الان سعي مي كنم برم تو. يهو يكي از اون ور گفت «همه ي اينا دروغه!!!!» گزارشگر هم گزارش رو يه لحظه رها كرد و گفت جناب سرگرد من دارم براي مردم خبر ارسال مي كنم. شما اصلا شنيدي چي گفتم كه ميگي دروغه؟ ارتباط قطع شد . ارتباط بعديش رو وقتي برقرار كرد كه از داخل يكي از واحدهاي ساختمان مجاور گزارش مي داد و . . . باز هم مي گم امنيت رواني مردم، اطلاع رساني در زمان بحران، تسهيل كار نيروهاي امدادي لازم و ملزوم هم هستند. اما گزارش ايشون چي مي گفت؟ گزارش گر ها با برخورد خيلي بد نيروهاي نيروي هوايي ارتش مواجه شدنو عكاس ها و خبرنگار ها فيلم هاي دوربين هاشون ضبط شده.حالا مردم چطور بلند نشن بيان اونجا؟ بالاخره از يه جايي بايد خبر بگيرن ديگه! راديو و تلويزيون كه اجازه نداشتن!!! يه موضوع تاسف بار هم كه اين آقا مي گفت اين بود كه آمبولانس ها به سختي به محل ميرسند اما يه آمبولانس رو كه اونجا بوده اختصاص دادن به يكي از افسراي نيروي هوايي كه بشينه توش و با بلند گو به مردم بگه اونجا جمع نشن!!! هر چند ثانيه هم گزارشگر مي گفت الان يه جنازه رو از ساختمون به آمبولانس منتقل كردن.اصولا اين گزارشگره بدجوري متاثر شده بود از اون وضعيت. اما بين اين گزارشا رييس اورژانس تهران،رييس جمعيت هلال احمر، مسوول نيروي هوايي هر كدوم يه تعداد تلفات رو اعلام كردن كه يه موردش مسوول اورژانس گفت 25 نفر از مردم به جز خدمه ي هواپيما تا بحال فوت كردن و ساختمان هنوز تخليه ي كامل نشده! يه خبر زير نويس هم شب اومد تو تلويزيون كه مي گفت جمع كشته شده ها 300 نفره! اما نهايتا آخر شب اعلام شده كه 10 نفر از اون ساختمون فوت كردن! ساختموني توي جنوب شهر كه به طور ميانگين هر خانواده 5 نفر هستن. پدر خونواده كه سر كار بوده اما بچه ها مدرسه نبودن، امروز به علت آلودگي هوا مدارس تهران تعطيل بودن. خوب ميانگين مي شه 4 نفر در هر واحد از 40 واحد يعني 160 نفر . يه خانومي از اهالي هم تو يكي از اين گزارشها گفت كه ديده كه افراد بيرون مجتمع هم كه هواپيما در مجاورتشون آتش گرفته سوختند و . . . حالا! لابد معجزه شده كه 10 نفر فقط فوت كردن و 15 نفر مجروح شدن.اما بد تر از همه ي اينا اين بود كه مجري راديو از استوديوي صدا دائم سعي مي كرد گزارشگر عصباني رو وادار كنه كه از اين برخورد ها چيزي نگه . و يه چيز ديگه. آخر شب. جلوي اين مجتمع بودم، اينو كه گفتم. اما چي ديدم؟ بستگان كساني كه تو اين ساختمون بودن بيرون مجتمع با لباسهاي سياه نشسته بودن و گريه مي كردن و ماموراي نيروي انتظامي و ارتش اجازه ي تماس اونا با بازمانده هاي حادثه رو كه داخل شهرك توي 40 تا چادر اسكان داده شدند نمي دادند و حتي نمي ذاشتن كسي به در محوطه ي شهرك نزديك بشه و افراد داخل شهرك هم اجازه ي بيرون اومدن نداشتن. نمي تونم حال مثلا پدري رو بفهمم كه خانواده ي پسرش تو حادثه بودن. اما ميدونم اصلا حال خوبي نيست.آخه يه سانحه ي هوايي كه تو همه ي دنيا عادي و تو كشور ما خيلي زياد عاديه كه اينهمه پليس بازي نداره. مردم شعور دارن. اين مساله چه زماني قراره باور بشه خدا مي دونه. يه بچه ي دبستاني هم اگر از رييس نيروي انتظامي بشنوه 10 نفر فوت كردند و فردا 40 تا اعلاميه ترحيم ببينه ، آيا مي تونه به پليس اعتماد داشته باشه؟ اگه اينهمه حوصله كردي و تا اينجا با من بودي ، دوست من! براي همه ي آدمايي كه امروز تو اين حادثه داغدار عزيزشون شده، آرزوي صبر كن. الان خيلي لازمش دارند

شبانه

2005-12-05T01:26:00.000+03:30

باغبون مُرده ي اون لحظه است كه گلش ، با دستاي لطيفش چشماي باغبون رو ببنده تا بِگه كه كيه؟ . . . و دستاش خيس خيس شده باشند وقتي كه پسرك عطر دستاشو مي شنوه و مي گه :«خويشتنم» ا
همه ي زندگي دستان توست و چشمانت، صداي توست و مهرباني ات...مي خواهمش، همه ي همه را، يكجا....با هم
نمي دانم كه آيا مي داني چقدر آزارم مي دهد تولد دَمي كه آزارت مي دهم؟ تولد دمي كه در آن دم بگويي «تو هر چه هستي، هميني...و اين ناچيز است». . . تو اين مدت ياد گرفتم كه مهربون باشم. كه دوست بدارم. كه كمك كنم. بزرگ بشم. تلاش كنم.خوب باشم و فكر كنم.بايد ياد بگيرم كه جفا نكنم تا به وفايم كافر نشوي. كه ببيني كه هرچه هستم، همينقدر ناچيز نيست آنچه تو داري.ا
دوستت دارم

روز مبادا

2005-12-03T02:10:00.000+03:30

وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونان كه بايدند
نه بايد ها...ا

مثل هميشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض مي خورم
عمري است
لبخند هاي لاغر خود را
در دل ذخيره مي كنم :ا
باشد براي روز مبادا !ا
اما
در صفحه هاي تقويم
روزي به نام روز مبادا نيست
آن روز هر چه باشد
روزي شبيه ديروز
روزي شبيه فردا
روزي درست مثل همين روزهاي ماست
اما كسي چه مي داند ؟ا
شايد
امروز نيز روز مبادا باشد !ا

* * *

وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونانكه بايدند
نه بايد ها...ا

هر روز بي تو
روز مبادا است !ا

شعر از : قيصر امين پور

حكمت

2005-11-29T01:30:00.000+03:30

حالا من مي گم تقصير گذشته ي منه! تو مي گي قسمت اينه. فلاني مي گه اينقدرا هم نمي ارزه. غصه شو نخور! اون يكي كه اصلا خبر نداره چه خبره! من كه مي گم فلاني هم نمي دونه! اگه مي دونست كه مي فهميد اصل ماجرا اينه كه من دتنگتم. اينه كه تو دلتنگمي. اينكه من نگرانتم. تو هم نگران مني. اين دلتنگي و نگراني رو نمي فهمن. نمي تونن بندازنشون تقصير قسمت اگه بفهمنشون. اما حالا مي گن قسمته. حكمتي توش هست. حكمت !!! مسخره نيست؟ حكمت !!! اگه حكمت اين لحظه ي دوري و دلتنگي و دلنگراني و طلب و دوري رو پيدا كردن، من قبول دارم كه همه ي اين يه عمر دوري و طلب و دلنگراني و دلتنگي و دوري ، حكمتي داره! اما الان هيچي نمي دونم. جز اينكه مي خوام كه باشي...دندونت درد نمي كنه عزيزم؟ا

Love Sonnet

2005-11-22T12:30:00.000+03:30

اي كاش بودي و مي ديدي كه . . . اي كاش فقط چيزايي رو كه مي بيني باور نمي كردي. اي كاش به نديده ها هم حق بودن بدي . . . اي كاش از خار هيچ گلي آزرده نباشي. هيچ وقت
ببخش، همه ي بوده ها گفتني نيستن
جبران خليل جبران يه داستان خوشگل داره. ميگه چشم يك روز گفت: من در آنسوي اين دره ها كوهي را مي بينم كه از مه پوشيده شده. اين زيبا نيست؟ گوش لحظه اي خوب گوش داد سپس گفت: پس كوه كجاست؟ من كوهي نمي شنوم! آنگاه دست در آمد و گفت: من بيهوده مي كوشم آن كوه را لمس كنم. من كوهي نمي يابم. بيني گفت:كوهي در كار نيست. من آن را نمي بويم. آنگاه چشم به سوي ديگران برگشت و همه در باره ي وهم شگفت انگيز چشم گرم گفتگو شدند و گفتند: اين چشم يك جاي كارش خراب است

اينم همون غزل عاشقانه ي «نرودا»ست

I crave your mouth, your voice, your hair.
Silent and starving, I prowl through the streets.
Bread does not nourish me, dawn disrupts me, all day
I hunt for the liquid measure of your steps.
I hunger for your sleek laugh,
your hands the color of a savage harvest,
hunger for the pale stones of your fingernails,
I want to eat your skin like a whole almond.
I want to eat the sunbeam flaring in your lovely body,
the sovereign nose of your arrogant face,
I want to eat the fleeting shade of your lashes,
and I pace around hungry, sniffing the twilight,
hunting for you, for your hot heart,
like a puma in the barrens of Quitratue.

Pablo
Neruda

مادربزرگم مي گفت اگه مي خواي انسان بموني ، هميشه يه كم غم رو ته دلت پيدا كن. مي گفت تا اون هست، مي توني اميدوار باشي. طفلي نمي دونست نوه ي بيچارش يه روزي آرزو مي كنه يه كم كمتر «انسان» باشه
كه يه كم شادي مي خواد كه تلخي لحظه هاش كمتر باشه.ا

نامه

2005-11-22T01:09:00.000+03:30

خدا جونم
سلام
اميدوارم حالت خوب خوب باشه
از حال من اگه بپرسي ، بد جوري حالم گرفته امشب
يه دقيقه با من باش ببين چي مي گم آقا
جدي جدي بَس نيست خدا جون؟ ا
آره آقا جون! دم شما گرم! يه كاميون صبر دادي براي تحمل همه ي همه ي همه ي آوارِ صبر شكن زندگي اي كه اين چند مدت اخير نصيبم كردي.ا
ولي به خودت قسم ، لازم دارم يه نشوني رو كه يادم بندازه منو فراموش نكردي
صبر تو سر نيومده هنوز؟ يا...خوابت نبرده باشه يه وقت!!!ا
ببين! دوباره ريش گذاشتم، اگه همشو گرو بزارم پيشِت ، يه گوشه ي چشم نگاهم مي كني؟
بايد چقدر زار بزنم تا بيدار بشي خدا؟ا
بَغَلَم مي كني؟ پيشونيمو مي بوسي؟ اگر به خودت قَسمت بِدَم اين بغض لعنتي رو وا مي كني؟ا
بجُنب خدا جون! نشونم بده كه هنوز گوشه ي دلت جا دارم.يه لحظه خودتو بزار جاي من، صبرت چقدرش مونده الان؟ دستمو بگير. بگو كه هنوز خدايي. ا
يه وقت اگه جواب ندي فكراي بد بد مي كنما! جواب بده تا نگفتم كه داري بهش حسودي مي كني كه بيشتر از تو دوستش دارم، داري بهم حسودي مي كني كه ... مثل تو تنها نيستم
جواب لازم.ا
قربانت ، نخود سياه

دعا

2005-11-17T03:10:00.000+03:30

بچه ها سلام
صبحتان به خير
حال و روزگارتان که خرم است
مثل من خدانکرده نيستيد
خنده تان زياد
غصه تان کم است
حال من هم ؛ ای
اگر چه خوب نيست
شاد می شوم من از صدايتان
با همين دل گرفته باز هم
شعر تازه گفته ام برايتان
بچه ها شما که مهربان تريد
از تمام چشمه های پشت کوه
مثل قهر های کودکانه پاک
مثل لحظه های آشتی قشنگ
هرکدامتان که مهربانتريد
از صميم دل مرا صدا کنيد
اسم من که يادتان نرفته است؟ا
ا«بچه ها برای من دعا کنيد»ا
ا(افشين علاء)ا

تبعيد

2005-11-14T00:59:00.000+03:30

وقتي يه مَرد به زادگاه خودش تبعيد شده باشه...مي شه من

اينَك تو

2005-11-09T12:43:00.000+03:30

يادش به خير ، يه فرشته ي مهربون بود و يه شهر ايراني. شهر خودش به تنهايي همچين شهر شرقي با شباي شهرزادي نبود اما فرشته ي مهربونش رو كه داشته شد. ديگه شهري شد برا خودش. يه شهر شرقي با شباي روشن از يه آسمون كه فقط يه ستاره ي روشن داشت به روشني همه ي ستاره هاي همه ي هزار و يك شب شهرزاد. شهري كه يه داستان داشت براي همه ي هزار و يك شبِش ، يه داستان كه هيچ شبي تكراري نشد اما تا ابد بايد تكرار بشه. قصه ي عشق فرشته بود و «امير» شهر شرقي. هيچكس اول كار باور نمي كرد عشق فرشته رو. اما امير . . . ا

كه گفت «عشق نداند فرشته»؟ اينك «تو»ا
فرشته ي همه هستي به عشق داده ي من
اتاق را همه خورشيد مي كني هر صبح
سلام آينه ي رَف نهاده ي من!ا
تو را چه كار كه سرو ايستاده مي ميرد؟ا
هميشه سبز بمان، سروِ ايستاده ي من!ا
به تو رسيدن و ماندن خوش است، خانه ي امن!ا
نهايت سفر! اي انتهاي جاده ي من!ا

اولين قصه ي اين شهر چه طور شروع مي شد؟ يكي بود يكي نبود؟ در زمانهاي قديم؟ نه. نه اون و نه اين... اما قصه شروع شد:ا

مياي با هم دوست بشيم؟ا
دو مغز بادوم توي يك پوست بشيم؟ا

قصه ي دوستي هزار و يك شبه كه تكرار مي شه و تكراري نمي شه. داستان همه ي شهر هاي خدا. يه فرشته ي مهربون و اميري كه يه دنيا آرزو داره و يه دل گرم :ا

من آرزو دارم ، كوير گرم و خشك ، به گل بيانديشد
دلم نمي خواهد، به غم بيانديشم

اين شده كه هر صبح ، از پشت ديوار شهر امير، خورشيدي طلوع مي كنه كه اسم فرشته رو به لب داره

شَهرِ تو كجاست؟ شبهاش رو كدوم ستاره گرم مي كنه ، روز هاش رو كدوم خورشيد؟ا

درد،سُرسُره بازي،سماور كهنه، بارون، بي خوابي،نون خشك، تصادف، ديازپام،دمپايي پاره

2005-11-06T01:50:00.000+03:30

سلام
نه كه زرنگ شده ياشم دم به دقيقه بنويسم. نه. دست و پا و كمر و كتف و پهلو و فَك و سرم درد مي كنه خوابم نبرده! نصف شب كاري جز خوردن مخ شما دوستان عزيز ازم بر نميومد! امروز تهران يه بارون درست و حسابي اومد. پاييزه ديگه مثلاً. منم كه قبل بارون از خونه در اومده بودم در نتيجه نه چتر داشتم نه لباس گرم درست و حسابي. خيابوناي تهران اينجور وقتها بدجوري ناجور مي شن! {جانمي، چه جورچين خوشگلي شد} كافيه يه نم بارون بزنه، ترايك 100 برابر مي شه، تاكسي كه عمراً بع اين راحتي گير نمياد. تصادف هم تا دلت بخواد مي توني تو سطح شهر ببيني. بس كه شهر دود تو هواش داره. بارون دود چرب هوا رو مي شوره مياره رو زمين، خيابون مي شه سرسره. يه جوري كه اگه بالاي 20 تا سرعت داشته باشي كمتر از صد متري ماشين جلويي ترمز كني احتمالاً بايد همون جا به فكر صافكار و نقاش باشي. منم امروز بعد 1 ساعت معطلي تو ميدون ولي عصر يه تاكسي گير آوردم كه تا سر تخت طاووس باهاش برم. صندلي جلويي كه پر بود. پشت ماشين هم يه جفت مرغ عشق كز كرده بودن تو بغل همديگه و يه جا براي من خالي بود. آقا! {اگه خانوما مي خونن اين آقا رو آغا بخونن}.آره مي گفتم. نشستم و يه كارت ويزيت از جيبم در آوردم كه با صاحبش تماس بگيرم كه ... چشمتون روز بد نبينه. چي شده بود كه الان به اين وضع اسف ناك من مربوط بشه؟ بعله! راننده تاكسي ما 99 متر قبل از جيپي كه جلو تر از ما زده بود به يه پرايد كه اونم زده بود به يه پژو ترمز كرده بود و ماشين ما گوروپپپپي زده بود پشت جيپ لندهور. همچين پرتاب شدم به جلو و جلو هم پرتاب شد عقب كه گير كردم تو جلو! هه هه. جلوي ماشين جمع شده بود يه 20 سانتيمتري صندلي جلويي اومده بود عقب. زانوي من بيچاره هم كه يه هفت سالي هست كه مشكل داره و همينجوريش هم درد داره رفته بود بين صندلي جلو و ديواره ي داخلي ستون سمت راست ماشين گير كرده بود. فك نازنينم هم خورد به اين يكي زانوم . بقيه اعضا و جوارح بيچاره ي بدنم نفهميدم چه بلايي سرشون اومد . شايدم سينه و كتفم وقتي درد گرفته كه مي خواستن از تو ماشين بكشنم بيرون! هه هه فكرشو بكنيد طرف پاشو بزاره روي سينَت دستتو بگيره بكشه! مليتشو حدس بزنيد خودتون!!! ما هم كه گرم بوديم هنوز يه عكس گرفتن گفتن پامون چيزيش نيست بلند شديم اومديم خونه. فكر كرديم حالمون خوبه ديگه. حالا هر نيم ساعت يه جاي جديد شروع مي كنه به تير كشيدن. مگه دستم به اين راننده هه نرسه. مگه دستم به اون راننده هه نرسه. مال خودمون و جيپ رو مي گما. خُل نشدم هنوز. . . مگه دستم به دود تهرون نرسه. آخ اگه بارون امروز گيرم بيفته! آقا جون من خوابم مياد اما خوابم نمي بره. مُسَكن بخورم يا خواب آور؟ از 10 صبح فردا ملاقاتي هم قبول مي كنم. كمپوت اگه مياريد من آلبالو رو ترجيح مي دم. اما شما گُل بياريد

نخود حسود

2005-11-02T01:24:00.000+03:30

اينجا كه بودي، هميشه به تو حسوديم مي شد كه دوستي مثل من داري
حالا كه نيستي، هميشه به تو حسودي مي كنم كه كنارِ آرزوي مَني
هميشه به تو حسوديم مي شه؟ا
بيچاره تو! چقدر به من حسوديت مي شه كه اون زيباترين كنار تو انتظار منو مي كشه؟ چقدر به من حسوديت مي شه كه دوستي مثل تو دارم؟ا

متهم نگُريخت ، ميگن مُرد

2005-10-28T01:31:00.000+03:30

يادتونه يه روزي از يه قتل تو همسايگيمون براتون نوشتم. از كشته شدن يه آدم خوب به دست يه آدم سابق؟ خوب اون ماجرا با دستگيري قاتل و محاكمه ي قاتل و اعترافش و محكوميتش به اعدام پيش رفت. من فقط مي دونستم امروز و فرداست كه موقع اعدامش سر برسه... اما ديروز يه اعلاميه ديدم و چند تا پارچه نوشته ي سياه كه اسم قاتل روش بود. پرسيدم كه اعدام شده؟ فكر مي كنيد جواب چي بود؟
دو سه روز به اعدام مونده بوده كه خبر مي رسه جناب آقاي قاتل كه سني هم نداشته توي زندان سكته كرده و مُرده! ا
تا اينجاي قضيه خوب برا هركي ممكنه پيش بياد...اما خبر تكميلي اينه كه تو اون زندان اخيراً اين شخص سومين اعدامي بوده كه تو فاصله ي كمتر از يه هفته از اعدامش، سكته كرده. تصادفاً همچين شده؟ آخه خانواده ي مقتول هم تصادفاً روز ختم قاتل يعني بعد از خاك سپاري قاتل خبر دار شدن كه قاتلِ مرد خونشون سكته كرده و سَقَط شده! طرف رو يواشكي تصادفاً دفن كردن....اون يكي اعدامي هاي سكته كرده هم تصادفاً بي سر و صدا دفن شدن!!! انگاري قرار نبوده كسي ببينه كه واقعاً مُردن يا فيلمشونه! هرچي هست بازي خيلي كثيفي به نظر مياد...حتي كثيف تر از خودقتل . مگه ميشه؟ا
يه دوستي دارم، امير، هر موقع مثل حالا مي پرسم مگه ميشه؟ يا چطور ميشه؟ ميگه «اينجا ايرانه! همه جور اتفاقي مي شه كه بيافته!» . . . راست مي گه به خدا.ا
حالم اصلاً خوب نيست
اصلاً

تريلوژي تشكر

2005-10-24T01:28:00.000+03:30

خداجون! ازت ممنونم به خاطر عشقي كه ارزونيم كردي
ازت گله نمي كنم براي همه ي سختي هايي كه سر راهم گذاشتي
جناب عشق! ازت ممنونم به خاطر قدرتي كه ارزونيم مي كني تا به قدر تكيه كردنش به من، تكيه گاه باشم
به خاطر اطميناني كه ارزونيم مي كني تا به قدر خواستنش از زندگي، مايه ي آرامشش باشم
گل من! ازت ممنونم به خاطر همه ي اون چه هستي ، براي همه ي هستيِ خودم

يه شعر از ايرج ميرزا

2005-10-16T12:12:00.000+03:30

بر سردر كاروانسرايي
تصوير زني به گچ كشيدند
ارباب عمايم اين خبر را
از مخبر صادقي شنيدند
گفتند كه وا شريعتا ، خلق
روي زن بي نقاب ديدند
آسيمه سر از درون مسجد
تا سردر آن سرا دويدند
ايمان و امان به سرعت برق
مي رفت كه مومنين رسيدند
اين آب آورد ، آن يكي خاك
يك پيچه ز گل بر او بريدند
ناموس به باد رفته اي را
با يك دو سه مشت گل خريدند
چون شرع نبي از اين خطر جست
رفتند و به خانه آرميدند
غفلت شده بود، خلق وحشي
چون شير درنده مي جهيدند
بي پيچه زن گشاده رو را
پاچين عفاف مي دريدند
اب هاي قشنگ خوشگلش را
مانند نبات مي مكيدند
بالجمله تمام مردم شهر
در بحر گناه مي تپيدند
درهاي بهشت بسته مي شد
مردم همه مي جهنميدند
مي گشت قيامت آشكارا
يك باره به صور مي دميدند
طير از وكرات و وحش از جحر
انجم ز سپهر مي رميدند
اين است كه پيش خالق و خلق
طلاب علوم رو سفيدند
با اين علما هنوز مردم
از رونق ملك نا اميدند؟!ا

Date

2005-10-12T11:07:00.000+03:30

ا« در فراسوي مرزهاي تنت تو را دوست دارما
در فراسوي مرزهاي تنم تو را دوست دارم :ا
آنجا كه رسالت اندام ها پايان مي گيرد .ا
در فراسوي مرزهاي تنمان
با من
وعده ديداري بگذار . »ا

شبانه

2005-10-07T23:52:00.000+03:30

گلي تو اتاق بود. هنوز عطرش هست. نه خواب ديده بود نه خيال بافته بود. اما حالا دوباره اون سمت پنجره و دور از دسترسه. وقت رفتن اما به باغبونش گفت «اين بار زود زود مياي»‌راست گفته بود. زود زود ميره با بيشترين عشق جهان ، از ميون يه دنيا اسطوره و فرياد، آخه هيچ چيزي در كنارش ، از گلش بزرگتر نبوده. براي يه باغبون چي از اين بزرگتر ميتونه باشه كه گلي پيدا شه كه تو دل باغبون يه دنيا گل عشق بكاره؟ ا

يادته برات نوشتم:ا
ا«صدا كن مرا . . .»ا
الان
صداي تو كجاست؟ا

مبارزه

2005-09-03T01:52:00.000+04:30

پيش از اين مردم دنيا دلشان درد نداشت
هيچكس غصه ي اين را كه چه مي كرد نداشت
چشمه ي سادگي از لطف زمين مي جوشيد
خودمانيم زمين اين همه نامرد نداشت

يكي مي گفت آدما دو جور زندگي مي كنن : يه دسته جنگجو هستن و دسته ي ديگه «مبارز»، البته اگه قبول كني كه اساساً زندگي يه ستيزگاه نا برابره. كسي كه جنگجو است يا مي كشه يا كشته مي شه ولي يه مبارز نه مي كشه نه كشته مي شه ولي مي جنگه. مبارز هيچ وقت به بن بست نمي رسه و تموم نمي شه.ا
حتي اگه زمين اين همه نامرد داشته باشه...اگه مبارز باشي بالاخره يه روزي حريف خسته مي شه و از ميدون به در...مي موني تو و اون يه نفري كه ... ا

يه نفر پيدا مي شه هميشه همسفر باشه
واسه پر كشيدنا هميشه بال و پر باشه
يه نفر كه از چشاش زلال آفتاب بريزه
وقتي كه مسافرم پشت سرم آب بريزه
وقتي كه دارم ميرم نه، اما وقتي كه ميام
يه قدم جلو بياد بمونه منتظر برام

گذشته

2005-09-02T02:57:00.000+04:30

اين گذشته چيه كه هرچقدر ازش فرار مي كني باز هم دنبالت مياد. چرا اينقدر گذشته تو براي بعضي از آدما مهمتر از الان و آيندته؟ نمي خوان ببيندت. مي خوان ببينن چي بودي؟ تو گذشته اي كه خودشون نبودن. «تو»ي معني گرفته با اونا، «تو»ي حالا و بعد ها، مهم نيستي به اندازه اي كه «تو»يي كه يه وقتي بودي و ديگه گذشتي
نميگم گذشتت رو فراموش كني. اما به خدا تو مهمتر از گذشتتي. اون تنها به درد تو مي خوره كه خوبهاش رو باشي و بد هاشو نباشي
بهترين ها كه طبيعتا بهترين ها رو هم مي خوان، خودشون بدون آرامش و امنيت فكري تونستن بهترين باشند؟ فكر نمي كنم. دست كم سخت تر ميشه با دغدغه ي «هميشه تفتيش شدن به اين بهونه كه شايد هنوز سنگ ريزه اي تو كفشت مونده باشه» راحت راه خودت رو بري و سكندري نخوري
مثل وقتيه كه يه امتحان رو تجديد شدي چون خرداد ماه خوب درس نخوندي. بعد اما براي شهريور حسابي آماده اي و مي خواي بزني تو گوش نمره ي بيست. مي شيني سر جلسه امتحان، سوال اول رو مي خوني كه جواب بدي ولي يه دفعه سايه ي معلم رو روي برگه مي بيني. چي كار مي كني امتحانت رو؟ اگه بيست رو بگيري از عجايب خلقتي. هر كلمه اي كه مي نويسي سنگيني نگاه معلم به فكر مي اندازدت كه حتما اينجاش رو غلط نوشتم كه اين طوري نگاه مي كنه
حالا فكرشو بكن. مكث كه كردي ، معلم يه نگاه به تو و ورقه بندازه و بگه : «خوب حتما بازم درس نخوندي كه هيچي نمي نويسي ديگه! باز گند زدي. همين جا رو نخوندي يا بقيش رو هم قراره غلط بنويسي؟ شايدم ننويسي» . . .نابود نمي شي؟
اما...با همه اين حرفا من مي گم حق با معلمته! كيه كه ادعا كنه معلمه نبايد برگه ي تو رو نگاه كنه؟ تو اونقدر خوب باش كه زير سنگيني نگاهش هم همه درستو درست جواب بدي
مطمئن باش يه معلم مي دونه يه شاگرد تجديد گرفته توي خرداد، تا شهريور يه شاگرد ممتاز نمي شه. اما بهتر مي تونه بشه. همين خوشحالش مي كنه. تو اولين سوال رو زير نگاهش درست و كامل جواب بده. تحسين توي نگاهش ديگه سنگين نيست. دستپاچه نمي كندت

يار سفري

2005-08-24T23:52:00.000+04:30

خيلي سختم مياد ، يه هفته مي شه كه دائم چشمام پُر ميشه اما توي اين خونه ي لعنتي هيچكي دردمو نمي دونه كه جلوش بشه دلمو خالي كنم. ا
قحطي جاي گريه اومده تو زمونه ي نيمه كاره بودن
حالا تو اين گير و دار، هشت ساعت ديگه بهترين دوستم هم ميره اون سر دنيا. اي كاش بهترين دوستم يكي ديگه بود.ا
اي كاش يه جاي ديگه مي رفت
بهترين دوستت باشه و دلت رو بسوزونه؟ دوست دارم بره جايي كه دوست داره باشه. اما اصلاً خوشحال نيستم...اصلاً

دايي «عاشِگ» شده

2005-08-21T23:26:00.000+04:30

هنوز پرواز رو خوب ياد نگرفته بود كه دلش بهش گفت «بپر»...پريد. امروز بالهاش رو باز كرده و آسمون زير پرهاشه. چيزي نمونده برسه. اما اين آخريا ته دلش هي ميشنوه كه «نكنه محكم بخورم به شيشه و بيفتم!» ... يه نگاه به خودش كه دم پنجره افتاده مي كنه و آب دهنش رو با مزه ي يه بغض بزرگ از گلوش ميده پايين.اما پيش رو و زير پاش رو كه نگاه مي كنه همون صدا ته دلش ميگه:«نه ، خوب شد كه پريدي. مي رسي» تو يه ساعتي كه نه قبل داره نه بعد. فقط يكيه. ا
اميرحسين داشت نقاشي مي كشيد. مداد سبزش پيدا نمي شد. داد زد كسي مداد منو نديده؟ اومد ببينه رو ميز دايي جا نذاشته باشدش! دايي انگار اين بار نديدش. نگاهش نكرد...بهش لبخند نزد. اميرحسين كوچولو با دست صورت دايي رو برگردوند كه دايي حواس پرت ببينه مداد رو ميزش بوده اما نگفته . نفهميد دايي گريه كرده اما زير لب غر زد كه «دايي عاشگ شده ها...چرا مي پرسم مدادمو نديدي چيزي نمي گي؟»ا

گرما

2005-08-11T12:05:00.000+04:30

زمان : شنبه 15 مرداد 1384 خورشيدي
مكان : تهران - تو تاكسي نارنجي خط فردوسي ، آزادي
آرتيست ها : راننده تاكسي ، آقاي مسافر كنار دستيش ، من ، خانوم و آقاي مسافر كناري من
خانومه (در حاليكه دست آقاهه حلقه شده دور گردنش و چادر و مقنعه هم زير دست آقاهه داره چروك مي شه) : واي آقا اون شيشه رو بده پايين خيلي هوا گرمه
(من شيشه رو مي دم پايين(ا
آقاي راننده تاكسي : راديول هم اِيلام چَردي چي اين هفته هاوا جرم تر مي شي!
آقاي صندلي جلويي : آره آقا ! من ديروز تو ميدون ونك ديدم اين تلويزيون بزرگه ميگه (!!!) هوا 56 درجه شده امروز! ا
آقاي اين خانومه كه گرمشه : واي! جدي مي گي آقا؟ پس چرا تلويزيون گفت حداكثر هواي تهران 39 درجه شده؟ا
آقاي صندلي جلويي (با دستپاچگي) : خوب آقا اعلام نمي كنن كه! اگه دما بالاي 50 بشه مجبورن طبق قانونِ اساس(!!!) ادارات رو تعطيل كنن
خانومه : راست ميگن!‌سالي چند بار ميره بالاي 50 اما اعلام نمي كنن
نخود سياه : ببخشيد! ديروز جمعه نبود؟ا
(سكوت فضاي تاكسي رو پر مي كنه ، آقاي صندلي جلويي عرق مي ريزه و يخ مي كنه)ا
آقاي راننده (رو به بغل دستي) : عيب نداري. حَلَ (حالا) ايلام نچَردن چي مردم نماز جومَشونو بيرن حتماً
چند بار بگم وقتي كوله ي خالي داري سر هر پيچ بازش نكن جلو بقيه؟ا

سنگ،كاغذ،قيچي

2005-08-06T23:04:00.000+04:30

دست راستم رو پشتم قايم مي‌كنم...انگشتام رو بستم و فقط انگشت اشاره و انگشت بزرگه رو باز كردم...دستم مثل يه قيچي شده...يه قيچي آماده كردم...به خدا مي‌گم اين دفعه تو بگو...خدا مي‌گه سنگ، كاغذ، قيچي...من قيچي‌ام رو مي‌آرم...اما اون باز هم يه سنگ مي‌آره...سنگ، كاغذ، قيچي...سنگ، كاغذ، قيچي...اووه! با خدا سنگ، كاغذ، قيچي، هم فايده نداره...همش مي‌دونه من چي مي‌خوام بيارم...همه‌چي رو از قبل مي‌دونه...حتي من مشتم رو پشتم قايم مي‌كنم و حتي در آخرين لحظه تصميم‌ام رو عوض مي‌كنم وبه جاي سنگ، مثلا كاغذ مي‌آرم‌ها! ولي اون خيلي خونسردانه، خيلي خونسردانه يه دونه قيچي مي‌آره و همه چي‌رو مي‌بُره!!!!....آهاي خدا جون! نمي‌شه براي يه بار هم كه شده اين تقديري كه مي‌گي عوض شه؟!!!!...ا
منبع:بلاگ ارتفاع صفر

خنده

2005-08-01T01:14:00.000+04:30

با همه شوخي، با منم شوخي؟ ما كه عادت داشتيم فقط شوخي هاتو نگاه كنيم و چيزفهم شيم! حالا دست ما رو گرفتي از هزارتوي بي سر و ته دست سازت رد كردي به وسطاش كه رسيديم تق تق همه ي درا رو پشت سرمون بستي و قاه قاه بهمون مي خندي؟ باهات لج كنم؟ مثل خودت نامرد بشم؟ آخه اگه منم ،فردا كه چشم باز كني اون سر هزارتوي مسخرت برات دست تكون ميدم. پس چرا اينهمه شوخي بي مزه مي كني؟ فردا روز مي خواد چشمامون تو چشم هم بيفته ها «زندگي». از من گفتن.
چي خيال كردي؟ هنوز وقتش نيست كه حسرت اينو بخورم كه كسي كه دوستش دارم شب عيد حداقل يه سر بهم بزنه. يا يه شاخه گل برام بياره.هنوز وقتش نيست كه برسم به روزي كه ... كه آدرس جديد نداشتن رو نتونه بهونه كنه براي سر نزدن بهم. كه مثلاً نتونه بگه كه «خوب آدرست عوض شده! نمي دونستم جديده كجاست؟» . كه نتونم بگم «آخه ما كه مثل شما جا عوض نمي كنيم. تو فقط كافيه شماره قطعه و رديف رو فراموش نكرده باشي.» حاليته؟ خلاصه ديگه شوخي هات خيلي بي مزه شدن.من يكي كه تا آخرش هستم. جلوي تو يكي كم نميارم «زندگي» . . . سلام

به صدف مانم خندم چو مرا درشكنند
كار خامان بود از فتح و ظفر خنديدن

جاي درست

2005-07-28T23:28:00.000+04:30

يه جا -فكر مي كنم يه داستان بود تو مجله ي الفبا- خوندم كه براي اين وقتي يكي مي ميره زنده ها براش گريه مي كنن كه «آدمها» (با تاكيد گفته بود آدمها) ، «تا وقتي زنده هستند» (اين رو هم با تاكيد بايد مي خوندي)وجود خودشون رو بين همه ي اونهايي كه دوست دارند تقسيم مي كنن و همه ي اونها به سهم خودشون از وجود اون شخص عادت مي كنن و وقتي كه زمان مرگش فرا مي رسه ، اون «آدم» ميره و تكه تكه هاي دلش رو از همه پس مي گيره و بر مي داره و ميره. براي همين «آدماي زنده وقتي يكي مي ميره احساس جاي خاليش رو مي كنند و با يه جور خلاء‏‏‏‏‏‏‏‏ بايد كنار بيان كه اصلاً كار راحتي نيست»ا
يه جاي ديگه هم خوندم -فكر مي كنم كتاب سفر روح بود- كه اون كه مي ميره نمي ميره، شكل زندگيش ، جاي زندگيش عوض مي شن.ا
اين روزا كه نه دقيقاً...يه مدتيه كه دارم تيكه تيكه ها رو جمع مي كنم. فكر مي كنم و نمي كنم كه 4-3 تكه بيشترش دست كسايي كه قراره زنده بمونن -يا مي شه گفت كسايي كه قراره اينجا و اين شكلي بمونن- نمونده. اينا رو هم كاش پس بگيرم.يه چيني بند زن مي خوام و بعدشم ديگه همش دست كسيه كه مي دونم دست اون جاي درست اين تيكه هاست.ا
ديگه اينجا جاي من نيست

دو روز مونده بود بهار يه هفته دير بياد

2005-07-21T00:04:00.000+04:30

دل تو دلشون نبود
سوسن گونه هاي نسترن رو سرخابي مي كرد و ياس زلفاي سوسن رو شونه مي زد. نسترن يه نگاه به آيينه انداخت، يه لبخند به سوسن زد و بلند شد ،از روي تاقچه نقلي گوشه ي اتاق شيشه عطر بهار نارنج رو آورد ، بهار نارنج اما غرق تماشاي كوچه بود. كار هر روزش شده بود. مي نشست و انتظار مي كشيد ، انتظار مي كشيد و لذت مي برد. صبرش تموم مي شد اگر چرخ زدن پروانه تازه از پيله در اومده رو توي قاب پنجره نداشت.ا
دستاي لطيف نسترن رو كه روي دستاش احساس كرد برگشت.شال سپيدش رو از رو شونه هاي خودش برداشت و انداخت روي شونه هاي سبز نسترن. نگاش كرد. مهربون تر شد. خنديد و با پشت انگشتاش گونه هاي سرخ نسترن رو نوازش كرد...«مياد نسترن جان...مياد». ياس پيرهن ترمه كهرباييش رو به بقيه نشون ميداد و چرخ ميزد...« يعني مي شه از من خوشگلتر باشه؟» سوسن انگشتاي كشيده و ظريفش رو عشوه گرانه بين موهاش برد . به نرمي تا پشت سرش دستش روبين موهاش لغزوند.شونه هاشو بالا انداخت ... «تو قشنگي. ولي تو... » بهار نارنج به سوسن اشاره كرد و لب گَزيد، سوسن حرفو عوض كرد ...«كسي آيينه ي منو نديده؟».ياس شك كرد.«خوب تو هم خوشگلي»،بهار نارنج هنوز چشم از كوچه بر نداشته بود. كوچه و پروانه و سكوت...«اين بهار همه چيزش قشنگه.اين بهار...»ا
نسترن دست ياس و سوسن رو گرفت و كشيدشون گوشه ي اتاق ... «بچه ها! امسال اين بهار نارنج تو شيشه ي عطرش آب ريخته؟»، سه تايي ريز ريز خنديدن و خنديدن. بهار نارنج اما...آينه نداشت كه برق چشماي خودشو ببينه، اما روشن تر شدن كوچه بي دليل نبايد باشه. ا
خنده ها تموم نمي شدن، ياس اما يه باره ساكت شد! ... «من عاشق اين عطرم بهار نارنج! چرا اين همه دير؟ چطور اينهمه گرمتر و قشنگ تر از هميشه؟» نسترن و سوسن گنگِ گنگ، بهار نارنج رو نگاه مي كردن..چي شده بود؟ا
بهار نارنج چشم از كوچه بر نمي داشت. از سر كوچه بود هر چي كه بود. مي شد ديدش و شنيدش و بوييدش. پروانه چرخ مي زد و مست مي شد.بهار نارنج شبنمِ روي پلكش رو پاك كرد كه بهتر ببينه...«بچه ها! خودشه. مي دونستم مياد. مي دونستم.ديگه بهار مي شيم. خودِ بهار. اينجاست.» حالا ديگه همه محو تماشاي كوچه بودن، ياس گفت:«صداش نمي كني؟» سوسن و نسترن در اومدن كه :«خوب تو خودت چرا صداش نمي زني؟» ياس دوست داشت خودش بهار رو دعوت كنه به خونه ، اما اسمشو نمي دونست. بهار نارنج با ذوق پنجره رو باز كرد...«من اسمشو مي دونم» ريه هاشو پر هواي تازه ي بهار كرد...«من گلسو صدا ميزنمش»...بهار نارنج از ته دل فرياد كشيد

شبانه

2005-07-19T02:33:00.000+04:30

لحظه ي يكي شدن تو آينه ها نزديكه

آقا پليسه بيداره

2005-07-13T00:33:00.000+04:30

امروز ظهر
ميدون انقلاب
از كنار آقا پليسه رد مي شدم ، يه آقا پليسه ي ديگه از تو بيسيم مي گفت : «ضارب با يه پژوي نخودي رنگ به سمت ميدان انقلاب متواري شده، ...» منم گوشم رو تيز كردم، جالب بود برام ، آقاهه ادامه داد : «شماره پلاك ماشين هم اينه ... يادداشت كردين؟» آقاپليسه هم گفت بله يادداشت شد. اما من كه نديدم كسي چيزي رو جايي يادداشت كنه.ا
خوش به حال آقا پژوييه!ا

خالكوبي

2005-07-10T01:49:00.000+04:30

شما تصورتون از يه سونا توي بزرگترين مجموعه ورزشي ايران چيه؟ يه جايي كه شونصد تا زمين تنيس داره، زمين گلف و چمن مصنوعي فوتبال و سالن بدنسازي و استخر سرپوشيده و سرباز و هتل و سالن دو ميداني و هزار تا چيز ديگه داره. آدماي همچين جايي يه عالمه ورزشكار از حرفه اي هاي رده يك بگير تا تازه كارا بايد باشند. اما ما اون تو همه چي ديديم جز ورزشكار. البته همچين كَساي زيادي هم نبودن ها. مجموعاً به جز ما 2نفر(من و يه آقاي مهمي كه نمي شه اينجا گفت چيكاره ي مملكته)، 5 تا پيرمرد كه جوون ترينشون 65 سالش بود اونجا بودن. اما همين پيره مردا اينقدر جالب توجه بودن كه قرار 1 ساعته ي سوناي ما بشه 2 ساعته و بعد سونا كلي غش و ضعف بريم.
يكي تمام بالا تنه ي چند لايه ي گوشتالوش رو خالكوبي كرده بودو از رزم رستم و سهراب داشت تا جريان دادگاه ميكونوس. تو بگو يه واقعه ي تاريخي بوده كه اين پردشو رو تنش نكشه...نبوده!
خوب قديميا از اين كارا زياد مي كردن . منم كم نديدم. اما قسمت جالب ماجراي اين آقا اين بود كه وقتي بعد 5 دقيقه دراز كشيدن روي سكوي سوناي بخار بلند شد و رفت بيرون ، سكو آبي رنگ شده بود!!!سونا ام شده بود يه قرتي بازي كنار خالكوبياي موقتش! هي مي رفت بيرون مردم تاريخ مرور كنن. شايدم كنكور امسال شركت كرده و اينا هم ياد داشتاي لازم براي سر جلسه كنكورش بود كه هنوز پاك نكردشون... يكي ديگه بود ميرفت 2 دقيقه تو سوناي خشك مي نشستو بعد كه ميومد بيرون ميرفت از بوفه يه بسته بيسكويت كرمدار پرتقالي با يه آب انگور مي خريد ميومد مي نشست مي خورد بعد شيرجه ميزد تو حوضچه ي آب.
دو تا از اين بابا بزرگا كه با هم وزن شيكماشون به اندازه ي كل هيكل حسين رضازاده مي شد هم همه ي اين 2 ساعت رو داشتن روي اصل بودن اوكاليپتوسشون بحث مي كردن. اين مي گفت مال من اصل تره (!!!) اون مي گفت مال من اصل تره. آخر سر هم چيزي نشد. ما كه اومديم بيرون هنوز داشتن از اصالت اوكاليپتوساشون مي گفتن و وقت نكرده بودن برن تو سونا!
پنجمي هم تا جايي كه من فهميدم مشكل حمام نداشتن توي خونشون از مشكل چاقيش مهم تر بود. آخه آقا تمام اين دو ساعت از زير اين دوش در مي اومد و مي رفت زير اون يكي دوش!
سرتونو درد نيارم. اگه ساعت اونجا نبود ما اين قدر سر گرم تماشاي آقايون مي شديم كه الانم هنوز اون تو باشيم
اينم بگما! فردا نريد بشينيد بگيد نخودسياه چاقه! مطمئن باشيد من بيشتر از 60 كيلو نيستم و كمتر از يه متر و هشتاد و پنج سانتيمتر هم نبودم تو يه سال اخير. خوب احتياط شرط عقله ديگه. يه وقت حرف در ميارن مردم
حالا من چرا اينا رو ميگم؟ عرض مي كنم
ملت دوست داشتني گرد و تپل ايرن ، باز هم يه جوري زندگي كنين كه مجبور شيد تو تاكسي 6 نفري بشينيد و له بشين . دوست پزشكي دارم كه هميشه ميگه «دو تا مريضي مادر همه مريضي ها هستن: چاقي و ديابت»
تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل

چشمِ دلِ عاشق

2005-07-05T01:15:00.000+04:30

پير مردي بر قاطري بنشسته بود و از بياباني مي گذشت . سالكي را بديد كه پياده بود
پير مرد گفت : اي مرد به كجا رهسپاري ؟
سالك گفت : به دهي كه گويند مردمش خدا نشناسند و كينه و عداوت مي ورزند و زنان خود را از ارث محروم مي كنند
پير مرد گفت : به خوب جايي مي روي
سالك گفت : چرا ؟
پير مرد گفت : من از مردم آن ديارم و ديري است كه چشم انتظارم تا كسي بيايد و اين مردم را هدايت كند
سالك گفت : پس آنچه گويند راست باشد ؟
پير مرد گفت : تا راست چه باشد
سالك گفت : آن كلام كه بر واقعيتي صدق كند
پير مرد گفت : در آن ديار كسي را شناسي كه در آنجا منزل كني ؟
سالك گفت : نه
پير مرد گفت : مردماني چنين بد سيرت چگونه تو را ميزبان باشند ؟
سالك گفت : ندانم
پير مرد گفت : چندي ميهمان ما باش . باغي دارم و ديري است كه با دخترم روزگار مي گذرانم
سالك گفت : خداوند تو را عزت دهد اما نيك آن است كه به ميانه مردمان كج كردار روم و به كار خود رسم
پير مرد گفت : اي كوكب هدايت شبي در منزل ما بيتوته كن تا خودت را بازيابي و هم ديگران را بازسازي
سالك گفت : براي رسيدن شتاب دارم
پير مرد گفت : نقل است شيخي از آن رو كه خلايق را زودتر به جنت رساند آنان را تركه مي زد تا هدايت شوند . ترسم كه تو نيز با مردم اين ديار كج كردار آن كني كه شيخ كرد
سالك گفت : ندانم كه مردم با تركه به جنت بروند يا نه ؟
پير مرد گفت : پس تامل كن تا تحمل نيز خود آيد . خلايق با خداي خود سرانجام به راه آيند
پيرمرد و سالك به باغ رسيدند . از دروازه باغ كه گذر كردند
سالك گفت : حقا كه اينجا جنت زمين است .. آن چشمه و آن پرندگان به غايت مسرت بخش اند
پير مرد گفت : بر آن تخت بنشين تا دخترم ما را ميزبان باشد
دختر با شال و دستاري سبز آمد و تنگي شربت بياورد و نزد ميهمان بنهاد . سالك در او خيره بماند و در لحظه دل باخت . شب را آنجا بيتوته كرد و سحرگاهان كه به قصد گزاردن نماز برخاست پير مرد گفت :
با آن شتابي كه براي هدايت خلق داري پندارم كه امروز را رهسپاري
سالك گفت : اگر مجالي باشد امروز را ميهمان تو باشم
پير مرد گفت : تامل در احوال آدميان راه نجات خلايق است . اينگونه كن
سالك در باغ قدمي بزد و كنار چشمه برفت . پرنده ها را نيك نگريست و دختر او را ميزبان بود . طعامي لذيذ بدو داد و گاه با او هم كلام شد . دختر از احوال مردم و دين خدا نيك آگاه بود و سالك از او غرق در حيرت شد
روز دگر سالك نماز گزارد و در باغ قدم زد پيرمرد او را بديد و گفت : لابد به انديشه اي كه رهسپار رسالت خود بشوي
سالك چندي به فكر فرو رفت و گفت : عقل فرمان رفتن مي دهد اما دل اطاعت نكند
پير مرد گفت : به فرمان دل روزي دگر بمان تا كار عقل نيز سرانجام گيرد
سالك روزي دگر بماند
پير مرد گفت : لابد امروز خواهي رفت , افسوس كه ما را تنها خواهي گذاشت
سالك گفت : ندانم خواهم رفت يا نه , اما عقل به سرانجام رسيده است . اي پيرمرد من دلباخته دخترت هستم و خواستگارش
پير مرد گفت : با اينكه اين هم فرمان دل است اما بخر دانه پاسخ گويم
سالك گفت : بر شنيدن بي تابم
پير مرد گفت : دخترم را تزويج خواهم كرد به شرطي
سالك گفت : هر چه باشد گر دن نهم
پير مرد گفت : به ده بروي و آن خلايق كج كردار را به راه راست گرداني تا خدا از تو و ما خشنود گردد
سالك گفت : اين كار بسي دشوار باشد
پير مرد گفت : آن گاه كه تو را ديدم اين كار سهل مي نمود
سالك گفت : آن زمان من رسالت خود را انجام مي دادم اگر خلايق به راه راست مي شدند , و اگر نشدند من كار خويشتن را به تمام كرده بودم
پير مرد گفت : پس تو را رسالتي نبود و در پي كار خود بوده اي
سالك گفت : آري
پير مرد گفت : اينك كه با دل سخن گويي كج كرداري را هدايت كن و باز گرد آنگاه دخترم از آن تو
سالك گفت : آن يك نفر را من بر گزينم يا تو ؟
پير مرد گفت : پير مردي است ربا خوار كه در گذر دكان محقري دارد و در ميان مردم كج كردار ,او شهره است
سالك گفت : پيرمردي كه عمري بدين صفت بوده و به گناه خود اصرار دارد چگونه با دم سرد من راست گردد ؟
پير مرد گفت : تو براي هدايت خلقي مي رفتي
سالك گفت : آن زمان رسم عاشقي نبود
پير مرد گفت : نيك گفتي . اينك كه شرط عاشقي است برو به آن ديار و در احوال مردم نيك نظر كن , مي خواهم بدانم جه ديده و چه شنيده اي ؟
سالك گفت : همان كنم که تو گويي
سالك رفت , به آن ديار كه رسيد از مردي سراغ پير مرد را گرفت
مرد گفت : اين سوال را از كسي ديگر مپرس
سالك گفت : چرا ؟
مرد گفت : ديري است كه توبه كرده و از خلايق حلاليت طلبيده و همه ثروت خود را به فقرا داده و با دخترش در باغي روزگار مي گذراند
سالك گفت : شنيده ام كه مردم اين ديار كج كردارند
مرد گفت : تازه به اين ديار آمده ام , آنچه تو گويي ندانم . خود در احوال مردم نظاره كن
سالك در احوال مردم بسيار نظاره كرد . هر آنكس كه ديد خوب ديد و هر آنچه ديد زيبا . برگشت دست پير مرد را بوسيد
پير مرد گفت : چه ديدي ؟
سالك گفت : خلايق سر به كار خود دارند و با خداي خود در عبادت
پير مرد گفت : وقتي با دلي پر عشق در مردم بنگري آنان را آنگونه ببيني كه
هستند نه آنگونه كه خود خواهي

ما بهشون ميگيم گل واژه

2005-07-03T14:24:00.000+04:30

سخت ترين قدم همان قدم اول است.مَثَل بلژيكي
زيبايي ناپايدار است وفضيلت جاودانه . گوته
كسي را كه به شما شنا ياد داده غرق نكن. مَثَل انگليسي
براي جلب علاقه، بايد اظهار علاقه مندي كرد.ديل كارنگي
وظيفه اي را كه از همه به شما نزديك تراست انجام بدهيد.گوته
از سنگهايي كه سر راهت هست براي ساختن پلكان استفا ده كنيد. نمي دونم از كيه
هميشه بوي عطر گل به دستي ميماند كه گل به شما هديه ميدهد. چيني
بهترين كارها اين است كه در جواني دانش آموزي ودر پيري به كار بري. بوذرجمهر
با داشتن اراده قوي مالك همه چيز هستيد. گوته
اگر به راه خطا رفتي از بر گشتنش نترس . كنفوسيوس
اگر در اولين قدم موفقيت نصيب ما ميشد سعي وعمل ديگر معني نداشت. مترلينك

كليد

2005-06-29T23:04:00.000+04:30

قفل يعني كليدي هست!ا

بهارنارنج

2005-06-27T00:01:00.000+04:30

مي بينين كار و گرفتاري زياد كه مي شه آدم از چه دلبستگي هايي ميگذره؟ البته هيچ عشقي هميشه فراموش نمي شه. بهش هم بر نمي خوره. چون اونقدري بزرگ هست كه لايق اين اسم باشه. هر چي هست اينكه من يه ماه حافظ نخوندم براي اين بود كه همه ي اين مدت لازم بود كه براي چيز بزرگتري از اين عشق صبح تا شب تلاش كنم. الانم نه كه كارم تموم شده باشه! اما موقتاً تا سه شنبه صبح دوندگي ها كمتر شده . بعدشم مگه ميشه نخودي باشي، عطر بهار نارنج هم بهت بخوره، ياد حافظ نكني؟ ا
به من كه ميگه بي حاصل تلاش نمي كنم. درست ميرم و درست ميرسم. هرچند سخت باشه . هرچند دور باشه. اما نخودسياه به آسودگي خاطرِ گاهِ «چون قبا در آغوش گرفتن» مقصود كه «لبِ نوشش» ،«دل و دين مي بَرَد» اميد داره:ا

بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش
بُتِ سنگين دلِ سيمين بناگوش
نگاري چابكي شنگي كُله دار
ظريفي مهوشي تركي قباپوش
ز تابِ آتشِ سوداي عشقش
بِسانِ ديگ دائم مي زنم جوش
چو پيراهن شوم آسوده خاطر
گرش همچون قبا گيرم در آغوش
اگر پوسيده گردد استخوانم
نگردد مِهرت از جانم فراموش
دل و دينم دل و دينم بِبُردست
بَر و دوشش بَر و دوشش بَر و دوش
دواي تو دواي توست حافظ
لبِ نوشش لبِ نوشش لبِ نوش

شبانه

2005-06-24T01:53:00.000+04:30

چشمان غبار گرفته ام را نسيم شست
اولين نسيم
سايه ي عطر تو را نسيم دوم ميهمان آفتاب گير اتاقم كرد
و تو را
نه چه مي گويم؟ا
تو با نسيم سوم نيامدي . . .تا تو در چشم انداز پنجره ام روييدي
نسيم با تو آمد
حالا منم و آخرينش
فردا
پنجره نيمه باز خواهد بود
اينبار نوبت نسيمي است كه از اتاق من به باغ مي وزد
و مرا به ميهماني خانه مان خواهد آورد
بگو كه تا نسيم بعدي گريه نمي كني گل من
تا نسيم بعدي گريه نمي كنم!ا
صبر اشك زياد است
شايد تا لحظه هاي دوباره ديدن و دوباره رسيدن
تا نسيم بعدي
تا به شوق . . . باريدن

مقابله به مثل

2005-06-21T01:00:00.000+04:30

گر شيخ ز بهر ما بدي گفت * * * ما چهره ز غم نمي خراشيم
ما خوبي او به خلق گوييم * * * تا هردو دروغ گفته باشيم
شعر از سعدي

البته اين مقابله به مثل از اون لحاظه! خيلي سخته همچين بودن اما اگه كه بشه...چي ميشه! نه؟ا

كالبد شكافي يك دوست

2005-06-17T03:21:00.000+04:30

چشمها
هميشه تو را براي آنچه هستي مي بينند، هميشه بهترين هاي تو را مي بينند
گوشها
هميشه آماده اندكه همان چيزي را كه تو مي گويي بشنوند
دهان
هميشه به تو حقيقت را خواهد گفت و فكر هاي زيباي دوستت را به تو خواهد گفت تا وقتي زندگي ات خيلي شلوغ و بهم خورده شده ، بهتر فكر كني
شانه ها
آنگاه كه توان جلو بردن خودت را نداري، قدرت تو خواهند بود ؤ هميشه هستند تا به آنها تكيه كني و بگريي
بازو ها
هميشه آغوشي گرم برايت دارند، هميشه به تو احساس آسودگي خواهند داد
دستها
هر گاه كه به راهنما نياز داريد دستان شما را خواهند گرفت، آنگاه كه زمين بخوريد كمك مي كنند كه برخيزيد
قلب
هميشه هست تا دوستتان براي آنچه هستيد دوستتان بدارد، هميشه جايي برايتان خواهد داشت
پاها
همه ي عمرتان همپاي شما ميايند تا بهترين دوستتان باشند

من اگه كسي رو دوست داشته باشم تلاش مي كنم خوشحالش كنم

يادبود

2005-06-10T23:10:00.000+04:30

رياكارانه براي خوشبختي ام دعا ميكند
همان كه از همه عمرش تنها «يادبود» تيشه هايش بر بناي عشقم را به ياد دارم
و انكارش را
سوگمندانه بر مزار اعتبارش خواهم نشست
زندگي فراموش نمي كند. هراندازه كه او انسان باشد و طبيعتش نسيان
تنها لياقت كينه ام را دارد
ارزاني اش مي كنمش
به او بگوييد تيشه اش را بگذارد و سپر بردارد
براي آنچه هيچگاه يادش نبود
براي كينه ي من
براي روزگار خوش حافظه
او هم روزي به ياد خواهد بود
كينه ام ارزاني اش باد و ديگر هيچ

سوسك فاضلاب رو بايد كشت

2005-06-06T01:40:00.000+04:30

روزاي خوبي ندارم
شباي بدتري
گاهي اونقدر بد كه خيلي دلم مي خواد مثل خيلي دوستاي ديگه ، مثل گلسو، مثل آزول ديگه ننويسم.نگفتن نداره كه هر كسي بالا و پايين زيادي تو زندگيش داره، گفتن نداره كه عاشق تر از خودم سراغ ندارم ، نگفتن نداره كه زندگي عاشق بالا و پايينش خيلي بيشتر ميشه. بايد بگم مال من كه اينهمه دور افتادم از عشق خودم بيشتر از يه زندگي معموليه. پايين تراش اين روزا خيلي بيشتر شدن. مني كه وقتي انگشت اشارم رو طرف خودم مي گيرم و از خودم ، خودم رو مي پرسم خيالم جمعه كه توي گرماي عشقم هرچه بدي بوده ذوب شده و ريخته زير پام، توي مسير طي شدم. آخه اينجا ننويسم، به كي بگم؟ البته غم ريختن تو دل كساني كه منو مي خونن انصاف نيست،ولي نمي شه ننويسم. اما از اين به بعد اگه خواستيد جايي باشيد كه چند لحظه از غم و درد و فشار زندگي دور باشيد ، من نخودسياه رو توصيه نميكنم بهتون.حتي ميشه اگه كسي لينك منو توي وبلاگش گذاشته حذفم كنه.ازاين به بعدتا(؟) زياد خوشايند نخواهم نوشت... الان خانوميم زنگ زد...اين خط موبايل لعنتي ايرانم كه . . .نشد كه درست بشنويم همو. اينم از مزاياي نوشتن تو تاكسيه ديگه. بگذريم. داشتم مي گفتم: هميشه خواستم كه دوست داشته شدنم به خاطر ايني باشه كه هستم، دوست نداشته شدنم هم. خودم رو دوست داشته باشند و از خودم بدشون بياد. نه مي خوام اوني بشم كه ديگران دوست دارند و نه اوني كه اونا دوست ندارند.خوب نه اينكه بگم:«همينكه هستم،هستم» من اون چيزي كه بهتره خواهم شد، روز به روز و لحظه به لحظه. من نه تصورِ كسي هستم و نه خيالاتش . نه سوء تفاهم هيچكس.دوست دارم كه دوست بدارم . . . فشار هاي زندگي و ناملايمات رو هم تحمل مي كنم، گاهي پيش مياد كه تلنبار شدن همين فشارهاي كوچيك طاقت منم طاق كنه.الان اينم. كمِ كمش مونده كه بشكنم.صداي تَرَك تَرَك شدنم رو مي شنويد؟ . . .عشقم رو مي رنجونند. با داستانهاي صد تا يه غاز. با خيالات. با شنيده ها. مگه من چه كسي رو از خودش نشناختم كه من رو از ديگران مي شناسند؟ همه هم با يه ژست دلسوزانه ميان و ميخوان گلم رو از من بگيرند.ا
فردا مال من و گُلَمِه. من مي سازمش. ما مي سازيمش. از همين الان كه به خونه برسم دودمان هر كسي رو كه بخواد اين طور سنگ بندازه سر راه عشقمون به باد مي دم.مگه قوي تر از منِ شكسته هم وجود داره؟ من كه خودِ «خدا»م. گيرم كه كسي دو روزي دو كلمه اي حرف مفت زد. من آيندم رو دارم. الانم را دارم و اراده و روحيه ي ساختن رو. دريوزگي دو تا خاله زنك هم راه به هيچ جا نمي بره. چون من و خدا و گلم هستيم.آبرو مي خواين ببرين؟ من از شما بيشترم. نخواستم تا بحال. نجابت كردم كه لياقتش رو نداشتيد. آبرو نمي ذارم براتون.البته نداريد آبرو. من فقط رسوا ميكنم داستانسراييتون رو. «تو»ي تن فروشي رو كه تا امروز گرون فروشيت رو نديده گرفتم. «تو»ي فراموشكاري رو كه ژست دلسوزي مي گيري و «تو»ي عاشق نماي نون به نرخ روز خور رو كه به اميد گوشه ي چشم اون «رواني تن فروش» پشت سر من صفحه گذاشتي، سايت زدي و . . . مگه به نظر تو گذشته ي شنيده ي يك آدم، اونم از دهن كثيف يه رواني تن فروش مهم نيست؟ خوب پس گذشته ي ديده شده ي تو هم از طرف منِ نخودسياه از حالا مهمه! از همين الان. مگه «عشق تو» نمي تونه حرف منو بشنوه و خوره به جونش بيفته كه تو چه كردي و با كه بودي؟ مگه نه اينكه من تونستم تن اون عجوزه رو بخرم و تو عرضه ي اين رو هم نداشتي؟ خوشم مياد بدونم چه حالي ميشي وقتي عشقت اينا رو از من بشنوه.ا
آره خلاصه، من اينشكلي هم مي تونم باشم. انگاري لازمه كه باشم.البته اصلاً «طور» بدي نيست. «نجابت» واژه ي مسخره اي شده تو اين شرايط. تو اين دنياي ما ايرونيا كه هر جاي دنيا هم كه باشيم باز هم دنبال حرف مردم مي ريم و سرمون درد مي كنه براي افتادن تو پوستين مردم. ولي از همين الان پوستين من يكي براي هر كي كه الان يا هر وقتي توش بوده يا خواهد بود، به جز خودم، بيشتر شبيه اتاق گاز مي شه.شما كه تو گذشته زندگي مي كنيد هم لطف كنيد نگيد كه قبلاً يه غلطي كرديد و تموم شده و رفته. نه! شما از گذشته ي من حرف مي زنيد، گذشته اي كه فقط از 4 تا مثل خودتون شنيديد من از حالا از گذشته ي همتون براي همه مي گم، گذشته اي كه خودم ديدم و لمس كردم. . . . « حالا بياريد هر چه داريد ز مردي و زور». پدر و مادر و خانواده ي «تو» ، حتي برادرت كه آلمانه و حتي همكاراي ادارت و دوستاي عزيزت، عشق الكي «تو» (كه اگه عاشق واقعيش بودي عشق كس ديگه رو نشونه نمي گرفتي)، خانواده و دوستاي «تو»...همه دم دستم هستند.يه مدت هم شما طرف حساب «يكي» باشيد كه مثل خودتون رفتار مي كنه ، فقط صداقت داره بر عكس شما، ببينم دنياتون چه شكلي مي شه!!!ا
يا مي گرديد و مي گردم و نابودتون مي كنم، يا به غلط كردن مي افتيد. زندگي خودم به قدر كافي بالا و پايين داره. شما رو مثل آشغال مي اندازم بيرون ازش كه سر فرصت به خودم و گلم برسم. حيف آشغال كه به شما گفتم. فقط فكر كنيد كه چه سودي براتون داشته كار هاي تا به حالاتون.ا

شبانه

2005-06-04T12:57:00.000+04:30

گل اومده بود به خواب باغبونش
گفت: چي شده؟ا
باغبون گفت: هيچي دارم با ميله هاي خوشگل پنجره كلنجاراي آخرو ميرم. شيشه خورده و تيزي ميله هاش زخمي كردنم.ا
گفت: فقط همين؟ا
پسرك گفت: نه همين همينم كه نه! شبا كه خسته بر ميگردم به اتاقكم همه ي تنم درد داره . همش خستست.ا
گل آروم دست كشيده بود به جاي زخم باغبون و بوسه هاش مسير دستش رو دنبال كرده بودند.ا
باغبون آروم گرفت..فقط به گلش نمي تونست بگه كه :«اين زخم منه.اين درد منه. فقط مال من» ،آخه خودش مگه مال كي بود؟ گلش ديگه خوب. صبح كه چشماشو باز كرد، يه نيگاه به دستاش انداخت...يه نيگاه به ميله هاي زمخت و شيشه هاي خرد شده.گلي اون طرف بود. خيلي نزديكتر . دوباره پنجره بود و دستاي پسرك. دستاي پسرك بود و نوازش گلش.ا

پياده رو

2005-06-01T23:02:00.000+04:30

داشتيم پياده رو رو طي مي كرديم كه يه خانوم چادري كه صورتش رو هم با تور سياهي پوشونده بود از روبرو اومد و از كنارمون رد شد...دكتر گفت:«چه آدم خودخواهي! تو همه رو ببيني و هيچ كس تو رو نبينه؟»ا

لوگوي نخودسياه خوشگله؟ نصبش كنين رو تيفال بلاگهاتون خدا خيرتون بده. بعدشم اين داستان انار رو اين ور سمت چپ زير جستجو بخونين به دردتون مي خوره

شبانه- يكي من يكي دكتر شريعتي

2005-05-30T02:11:00.000+04:30

ا«با تو ، من همه ي رنگهاي اين سرزمين را آشنا مي بينم» ،پله ها، خيابون و كوچه ها، حتي كارنيتاي زغفروني رو، شمشاد هاي روبروي دفتر روزنامه رو و ماهي قرمز توي تنگ رو كه هنوز پنجم فروردين رو يادشه
ا«با تو من در عطر ياسها پخش مي شوم» ، توي عطر سحر كننده ي هلو و شكلات، كباب تركي و بهار نارنج هفتاد و هشت، گلهاي رز زرد و سرخ و عطر نامه هاي تو
ا«با تو من در هر شكوفه مي شكفم و در هر طلوع لبخند مي زنم» ، تو شكفتن آفتابگردونهاي بالاي پله ها رو يادته؟ يا صبح شيرين همسايگي حافظ رو . . .ا
ا«با تو من در روح طبيعت پنهانم» تا بحال شده ريزريز خودت رو توي لرزش آهنگين بيد مجنونهاي پارك لاله ببيني؟ يا تو بع بع يه ببعي سفيد ، توي فضا پخش بشي؟ا
ا«با تو من زندگي را، بودن را، شوق را، عشق را، زيبايي را، مهرباني پاك خداوندي را مي نوشم.» توي قطره هاي تلخ شراب ،تصوير چشمهاي تو، خود تو، خود من، داشتنت، شنيدن صداي نفسهات...اما
بي تو، من . . .ا